من تا ما

رها....

2011-05-05T09:57:00.002+04:30

برای بار چند دهم این دکلمه نامجو در گوشم هست، عشق یعنی از یکدگر آویختن وقتی تمام جهان در راه است و ول است و رهاست... حس میکنم رها و ولم توی هستی. همینطور توی خیابونها چرخ میزنم و به آدمهایی نگاه میکنم که عصر یه روز بهاری توی خیابونها میدوند یا توی پیاده رو عصرونه میخورند. سهم ما از هم آرامش نبود، بود؟

به روزهایی نگاه میکنم که با قدم های بلند وارد زندگیم شدی. هیچ وفت شاید جرات اعتراف به وجودت در زندگیم را نداشتم. به خاطر همین هم همیشه بهت افتخار کردم و هیچ کس نفهمید. تو رو با همه بچه بازیهات، با خنده های بلند و قاه قاهت، با عجله کردنهات، با هیجانهای عجیب و غریبت، با مغز ریاضی خفنت، با مهربونی بی اندازه ات، با دستهات، یا مژه های بلندت، با شوقت برای دیدن شلوار یزدی راه راهت، با حلیم خوردنهات، با مدل چپکی فیلم دیدنت، با هذیانهای پشت تلفنت قبل از خواب، با دعوا کردنهات، با لجبازیهات، با نوازشهات، با.....

نباش، نباش و ببین چطور روی هوا ولم و رها، نباش، بگذار هر دو ول باشیم و رها در جهانی که ول است و رها....

اما... هوا را از من بگیر، خنده ات را نه....

دو نیمه

2011-01-25T10:19:00.002+03:30

روباهه به شازده کوچولو یه راز هدیه داد: ارزش گل تو به وقتی هست که براش صرف کردی... این رو تا زندگی نکنی نمیفهمی. این که ارزش هر کس به زمانیه که براش صرف کردی. گاهی به خاطر یه سهل انگاری یه آفت به جون گلت میفته و تا آخر هر چقدر هم سم پاشی کنی فایده نداره که نداره. اونوقت میمونی با یه گل آفت زده که باید رهایش کنی اما نمیتونی. تمام لحظه های تلخ حضورش نمیتونه جای یک لحظه شیرینی لبخندهایش رو بگیره. اونوقت تو میمونی و یه وجود دو نیمه...باید بروی اما نمیتونی. دلت میخواهد اون قسمت وجودت رو که براش آواز میخونه هنوز، یه جایی چال کنی و گل بکاری رویش و کمی گریه کنی و بعد بروی پی زندگیت اما نمیتونی. کدوم نیمه رو باید انتخاب کنی آخه؟! خلاصه گیج میمانی بین خاک کردن یک گل آفت زده یا موندن و درد کشیدن. حالا این وسط ممکن است دستاویزهایی هم پیدا کنی برای بریدن از این گل آفت زده اما هر بار که نگاهت بهش می افته... دوباره گیج میشوی، گیج و دو نیمه...

تمام ناتمام...

2010-12-17T10:12:00.002+03:30

صداش انگار با همه زیر و بم ها و غمی که ته تک تک کلماته می پیچه توی گوشم.... عطر جدایی میاره. اشک تو چشمهام میمونه. وقتی توی تنهایی هایم برای سیاهی چشمهات دلتنگم. وقتی هوای دستهات با همه جزئیات میپیچد تو دلم. وقتی نگاهت رو با تمام جزئیات از حفظ میخوانم یعنی فراموشی... فراموشم نشده ای.

بعضی حرفها بعضی نگاهها بعضی اتفاقها یک بیل بزرگ میدهند دستت که تمام خاطراتت را زیر و رو کنی. که بوی پرتقال و داغی گونه های سرخ بپیچد، زیر و رو کنه دلت رو، تمام وجودت رو. و تو بمونی و یک عالمه قصۀ نیمه تموم و حرف نزده و اشک نریخته. و تو بمونی و دلی که هزار خواستۀ نداشته رو جایی پنهون کرده و هر وقت تنهایی بهت هجوم میاره همه رو میکشه بیرون و دونه دونه نگاهشون میکنه و براشون قصه میگه که دوباره خوابشون کنه و بعد جایی پنهونشون کنه.

و توی تمام این پیدا و گم شدن ها تو قطعاتی از وجودت را میبینی که هستند و نیستند. که با تو زنده اند و نیستند. و تو انگار با آنها ناتموم مونده ای...

آونگ تنهایی

2010-11-19T09:36:00.004+03:30

بین اتاق میرباذل و استخر دانشگاه مثل آونگ میروم و می آیم، می روم و می آیم. میخواهم جایی از این دور خلاص شوم، یعنی باید خلاص شوم، نمیشود. توی هر خنده، توی هر دلهره، توی هر ماجراجویی کوچک هزار و یک جای تامل هست. میمانم، من در هر بار دوره توی نگاههایت به دستهای سردم جا میمانم، توی دلهره بر زبان آوردن نامت جا میمانم، توی کل کل های بچگانه مان جا میمانم، لا به لای برگهای سال بلوا و سنفونی مردگان جا میمانم. بعد از آن دستهای یخ کرده و رانندگی با فرمون داغ و نقاشی های کنار شعرهای عباس معروفی دلم آونگ است، باور کن. توی تمام تنهایی هایم، نبودنت یک گودال بزرگ و سیاهه که هر چه میکنم پر نمیشه. بغض میشوی و حسرت توی گلویم، قشنگترین راز گنگ وجودم.

زشت و زشت تر

2010-10-11T04:27:00.001+03:30

هیچ چیز بدتر از آدمی نیست که خودش هم نمیداند چه میخواهد. یعنی فکر کنم همه ما تا حدودی درگیر این مسئله هستیم یا بوده ایم اما این هم مثل همه مسائل دیگه یک طیفه. طیف از سرگردانی در مسائل جزئی شروع میشه و به سمت مسائل کلی میره. یک طرف طیف کسیه که در مسائل جزئی هم حتی نمیدونه چی میخواهد، از فلان آدم خوشش میاد، بدش میاد، گشنه است، نیست، از باقالی پلو خوشش میاد، نمیاد، الان درس داره، نداره... یکی هم کسیه که گه گاه در مسائل بنیادینی مثل وجود خدا و فلسفه وجود و... دچار تردید میشه. ریشه هر دو شاید در نبود یک چهارچوب مشخص در تصمیم گیری باشه. یک جور چهارچوب ارزشی.

شاید همه این حرفها کاملا بدیهی باشد اما تا وقتی در رابطه تنگاتنگ با اینطور آدمها نباشی نمیفهمی که این رفتارهای خودت چقدر ضعیف هست. اینجاست که حرفهایی مثل آدمها آینه ما هستند پیش میاد. گاهی در برخورد با این رفتارهای دیگران هست که به خودت نهیب میزنی: ببین تو هم همین شکلی هستی، حتی گاهی زشت تر! یادت نره!

توت و سرگردانی

2010-09-23T09:59:00.001+03:30

ویولن، جوابش با پیانو.* تمام روحم آزاده. آزاد آزاد. میروم ایستگاه اتوبوس دم علم و صنعت و آخرین خداحافظی که یادم مونده با لبخندی به پهنای تمام صورت و چشمهایی که برق قشنگی توشونه و دستی که عشقی رو یادآوری میکنه و امیدی که هست برای فردا و من که گیجم. هنوز گیجم... آن سرگردانی با من ماند. سه ساله این گیجی با منه. شاید آخرین فرصت بود برای برگشت به رویا. هنوز خیال آخرین توت با من هست... این سر دنیا آمدم، رویا گم کرده و گیج. واکاوی خاطراتم است این روزها، آنها که تله شده و جایی از وجودم را به کام کشیده. آنها که برایم زندگی مجازی ساخته در دنیایی دیگه. این روزها میگردم همه را بلکه پیدا کنم کجا، چرا جا ماندم. شاید رها شوم، شاید.

* کاش میشد آهنگها رو با این پستها وصل کرد که هر پستی رو با آهنگی که باید شنیده بشه خواند!!

لنگر من تا من

2010-09-19T22:42:00.004+04:30

گرچه انسانی را در خود کشته‌ام
گرچه انسانی را در خود زاده‌ام
گرچه در سکوت ِ دردبار ِ خود
مرگ و زندگی را شناخته‌ام،
اما ميان ِ اين هر دو
ــ شاخه‌ی جدامانده‌ی من!
ميان اين هر دو
من

لنگر ِ پُررفت‌وآمد ِ درد ِ تلاش ِ بی‌توقف ِ خويش‌ام...

شاملو

ژن یابی موسیقیایی

2010-08-19T22:41:00.004+04:30

این داستان ژنها هم داستان جالبی است. کافی است آهنگ ترکی یا لری گوش بدهم و حدود نصف اولی رو نفهمم و از دومی هم هیچی نفهمم اما حالم رو به صورت محسوسی تغییر میدهند. گریه میکنم، دلتنگ میشوم، شاد میشوم، شارژ میشوم، به آسمان میروم، به زمین برمیگردم، بهارمیشوم، عاشق میشوم، پائیز میشوم، ابر میشوم، خورشید میشوم، همه چیزهای خوب و بد میشوم و.... من میشوم و عشق میوزد در وجودم.

اگر نمیدانید اجدادتان از کجا آمده اند و اصالتا کجائیند پیشنهاد میکنم آلبوم گروه رستاک به نام "همه اقوام من "را گوش بدهید، حتما میفهمید ریشه توی کدوم قوم دارید. حتی اگر مثل من هم تا هفت جد قبلتان را هم مطمئنید از کجا آمده و کجائیه، باز هم این آلبوم رو گوش بدهید چون مستتان میکنه!

یک ساله غریبه ایم

2010-08-18T06:59:00.006+04:30

به بهانه امروز خواستم بنویسم، از آن قلم زدنها که نقطه چین میشه و هیچی نمیشه. اینجا حکایت حکایت دل نبستنه. دل بستگی نه، عکس آن هر چه هست آره. چایی سبز با عطر یاسمن میریزم و بو میکشم. بی اختیار لبخند می آید. بعضی آدمها زندگی کردن در کنارشان خوشبختی است اما دل نباید بست. من همیشه خوش شانس بوده ام برای گلچینی از آدمها که در زندگیم آمده اند، زندگیم را رنگ زده اند، نقاشی کرده اند و رفته اند. بعضی سیاه زده اند و در زمان خود درد داده اند اما در کنار رنگهای زیبای دیگر کاملا موثرند چون زیباترینها را زیباتر میکنند و خودشان هم زیبایی خود را دارند هر چند زیبایی تلخ. حس خوشایند جور دیگر دیدن تمام آن زشتی ها قشنگه.

دوست داشته باش اما نبند خودت را، دلت را، زندگیت را. اینجا دلبستگی ها زودتر اتفاق می افتد، زودتر خودت را میبندی، بعد وقت رفتن که میشود میبینی جایی از زندگیت دارد میرود. اینجا باید دوستت را به جای پدرت، مادرت، خواهرت، برادرت، خواهرت و.... دوست داشته باشی و حواست به او هم باشد، باید تمام محبتی که میماند در دلت به او بدهی، دلت بسته میشود خواهی نخواهی، اما باید یاد بگیری محبتت را بدهی اما وجودت را نه.

بزرگ میشویم، قد میکشیم بدون اینکه تفاوتش را بفهمیم. امروز نگاه کردم دیدم دیرتر پیش می آید که بخواهم با کسی حرف بزنم. یعنی وقتی می آیم در مورد موضوعی مرتبط با خودم حرف بزنم همه اش در نقطه بی حرفی می مونم. یک جورهایی اعتماد اولیه ام به آدمها مثل قبل بیش از حد نیست، فاصله های اولیه را بیشتر کرده ام. دقیقا مثل تفاوت کلاسهای اولی که سر کلاس میرفتم که درس بدهم با الان. قبلا با شاگردها نزدیک میشدم، دوست میشدم و کلا رفتارم بیشتر رفتار دوستانه بود اما الان از روز اول مثل استاد برخورد میکنم، نزدیک نمیشوم و نزدیکی خیلی سخته برام. یا باید شاگردی خیلی صمیمانه برخورد کنه که یخهام آب بشه یا کل رابطه غیر درسی محدود میشه به چند تا لبخند و همین. دیگه حتی اسمها هم دیگه یادم نمیمونه یا بهتره بگم زحمت به خاطر سپردن اسمها رو هم به خودم نمیدهم. با تعریفهای کلاسیک بزرگ شده ام انگار، بزرگ شده ام. یک سال است دارم متفاوت بزرگ میشوم، کاملا متفاوت.

* این پست باید در 12 آگوست پست میشد اما از انجا که نصفه بود امروز پست شد.

چله نشینی

2010-08-02T09:58:00.005+04:30

از اون وقتهاست که حرفم هم نمیاد. مخلوطی از خشم وغم موج میزنه تو وجودم. به تکاپوی موجها نگاه میکنم و شکل تعفنی که میگیرند. از آن موقعهاست که میخواهم بالا بیاورم روی اوضاع. کثیف و با وقاحت.

نگاه میکنم به فرآیند شکل گیری یک آگاهی جدید و یک تصمیم جدید. همیشه به دنبال یک اوضاع کثیف اوجی هست. همیشه تصمیم های بزرگ در پشت یک اوضاع کثیف و پست در خوابند. باید این وقاحت به چشم برسد، حتی با یک اتفاق کوچک. باید ببینیش تا بشکنیش. وقتی شروع میکنم نگاه کردن به شکل فرآیند حتی گریه هم بند می آید و غم و خشم تبدیل میشوند به چیزهایی که میدانی، چیزهایی که باور داری، چیزهایی که زندگیشان کرده ای و برای دانستن و داشتنشان روزهای زندگیت را، بزرگترین سرمایه ات را خرج کرده ای.

وقتی اوضاع کثیفند و آدمها وقیحند و پتیاره به آگاهی نگاه کن که به تو میبخشند، آنوقت تبدیل میشوند به فرشته های آگاهی...

گاه انکه تو را به حقیقت میرساند خود از آن عاری است....

تو و سایه هات

2010-07-18T09:32:00.004+04:30

در فیلمی جمله ای از نیچه رو شنیدم که دو روزی هست که درگیرم کرده. وقتی در زندگی تصمیمی میگیری و گزینه ای رو حذف میکنی به نفع گزینه دیگر، گزینه حذف شده در تو زندگی میکنه. حالا اگر با این زندگی اون کنار بیایی و ببینی که زندگی فعلی خیلی خیلی بهتر از اون زندگیه خوشحالی و راضی اما اگر این قصه برعکس بشه.... میشه عقده، میشه خودت نبودن میشه... حالا ممکنه تو اشتیاه فکر کنی و اگر گزینه حذفی رخ میداد همه چیز متفاوت بود با نگاه تو، اما در کل این گزینه حذفی هنوز زنده است. به دو راهی های زندگیم که فکر میکنم میبینم بله، خیلی از راههای حذفی در من زنده اند و به شکل مقایسه ها نمودار میشوند که اگر الان اینطور کرده بودیم اینطور شده بود و اوضاع بهتر از الان بود و.... انگار چند قسمت شده ای و چند جا داری زندگی میکنی اما خودت نمیفهمی، اما هر کدام به اندازه یک زندگی با جزئیات کامل از تو انرژی میگیرند و خسته ات میکنند، تو و سایه هات. قسمت جالب ماجرا اینجاست که بعضی برای مدتها اصلا خودی نشان نمیدهند اما در یک شرایط خاص قد علم میکنند! برای کشف راز میروم سراغ آنهایی که نخواسته ام نگه اشان دارم، گزینه هایی که حذف شدند و بعد از حذف از بین رفتند، به کل. خاصیت آنها چی بود؟ چرا نمیتونم همون طور که اونها رو کشتم بقیه رو هم بکشم؟ در کمال تعجب میبینم آنهایی که هنوز زنده اند برمیگردند به چند تا از نقاط تاریک بارز من. یعنی اگر این نقطه های تاریک روشن بشوند اونها هم میمیرند. اونوقت من با زندگی فعلی در صلح خواهم بود. یعنی این وابستگی همه چیز با هم معرکه ایه!

پی نوشت: اون جمله در فیلمی بود به نام When Nietzsche Wept که فهمیدم هم به فارسی ترجمه شده و هم کتابش به زبان فارسی هست، به نظر من که با وجود اینکه یک رمان کاملا غیرواقعیه ارزش خواندن داره!

بنویس

2010-06-24T11:33:00.005+04:30

بنویس، بنویس به نام خدایی که فراموش کردی....

هی با خودم میگویم نوشتنهایت کمتر شده؛ بنویس، انگار یک جورهایی گم شدم. خودم نیستم، همینقدر میدونم. حالت پناهندگی دارم، به شخصیت های بارزم پناه میبرم، به شخصیت هایی که برآیندشون من رو تشکیل میده. قبلا همه آنها با هم بودم، گاهی با تفکرات سنتی و ابزارم جوشانده و غذاهای خوشمزه و ظرفهای شسته و خونه مرتب، گاهی لوس بابام و ابزارم لوس کردن خودم و گاها لجبازی های ریز، گاهی یک آدم شلخته و ابزارم بی تفاوتی به همه دنیا، گاهی یک شخصیت ساکت و گوشه نشین و ابزارم غرق شدن توی یک داستان و هیچ ازش بیرون نیامدن، گاهی... قبلترها تعادل این دوستان با ابزارهای خاصی به نام تفکر و الهام برقرار بود و دنیا به کام اما الان نه. الان هر بار کفه به سمت یکی سنگینه و بقیه هبچ میشوند. ابزارها از دستم مثل ماهی سر میخورند و میروند. تفکر رفت، الهام نیمه خشک است و من بی من.

از لای پلکهام نگاهت میکنم. دوری و مبهم. دستکش های نوی سیاهم با حلقه های طلایی شان توی کیفم مچاله شده یک گوشه، هوا با بودن مبهم تو هم گرم گرم است. توی داستانهای عاشقانه گمم. میرسی سر پیچ، سلام ... از ترس شنیدن صدات میدوم، نمیتونم نزدیکت راه بیام . میدوم و سر خیابون سوار تاکسی میشوم . دستکش ها رو دستم میکنم، یا از سردی دستهامه یا نمیخواهم اثر انگشتهام روی محل جرم بمونه... تو به من سلام کردی....

مرورت میکنم، از سر به ته، از ته به سر. مثل گهواره خوابم میکند....

به صورت عجیبی احساس نیاز میکنم به یک تغییر رادیکال در خودم. کوچکترینش میشود کوتاه کردن موهام باشد و بدترینش میتواند خواستگاری کردن باشد از یک مرد سیاه گنده کچل (یعنی وحشتناکترین قیافه ای که میتوانید بهش فکر کنید، همون رو میگم).... فقط میدونم همه چیز در حال ایسته، حرکت نیست، وزش نیست، زندگیم دارد فاسد میشود مثل آب مرداب، مثل تمام چیزهای راکد دنیا، متعفن میشود این روزها. همین روزها.

مردن جرات میخواهد مثل عاشقی. کسی که جرات عاشقی نداره جرات مردن داره؟!

یک تکه کاغذ بس است که حسی در تو یکباره بجوشد، بزرگ شود و بایستد روبرویت. فقط با یک تکه کاغذ بدون هیچ نوشته ای، یک برگ کاغذ سفید با حاشیه ای از یکی از نقاشی های دگاس. دخترهایی که باله میرقصند. مثل سه دختری که تو تابلو خاله ام میرقصیدند و دلیل مدتها نشستن و داستان پردازی من بودند. دختری که تنها میرقصید، دختری که به دوستش کمک میکرد یا آنی که کفشش را می بست. هر بار یکی قهرمان بود و داستان یک بار رومانس بود ویک بار درام... روی کاغذ ننوشته ام که یادم بماند، مردن جرات میخواهد.... نداشتی.

خداییش چیز زیبایی نیست که بنویسم ازش غیر از اون بچه تپلی که هفته پیش توی مغازه تو بغل باباش تمام مدتی که در صف بودیم رو با هر شکلک من غش میکرد از خنده. اصلا نفهمیدم صف کی جلو رفت! همین، کل اتفاق خوشگل این چند وقت. باور کن.

مشق دموکراسی...نقطه، سر خط

2010-06-11T07:39:00.006+04:30

به بهانه سالروز لحظه ای که یادمان افتاد هنوز میشه همدیگه رو دوست داشت.

- یک سال گذشت. فیس بوک پره از بحثهای بچه ها در مورد گفته های اخیر رهبران جنبش. یکی میگه استراتژی درستیه موندن در خونه و بیرون نرفتن... اون یکی میگه اصلا تو چقدر میدونی؟ من دیرتر از تو از ایران اومدم بیرون... صحبتت اصلا منطقی نبود، دیرتر اومدن که شرط فهمیدن نیست، با ایران تماس داشتی ببینی اوضوع چطوره؟ ... بله تماس داشتم، ما خون ندادیم که جنبش متوقف بشه، شما همون اطلاع رسانیت رو بکن و در مورد اوضاع داخلی نظر نده.... برخلاف میلم من رو وارد بحث میکنی ببین....

و همینطور ادامه داره، بدون اینکه یکی به حرفهای طرف مقابل فکر کنه. من درست میگم یا تو؟ درست کیه، غلط کیه! اصلا اگر کسی درست نباشه یعنی غلط. با اینکه نمونه های این تفکر در برداشتهای دینی کم نیست (مثلا در زمان ظهور امام زمان مردم دو دسته اند و دسته سومی وجود ندارد و اگر هم وجود دارد در اصل به یکی از گروهها تعلق داره و اصلا میانه ای وجود نداره) نمیگویم ریشه، دین هست چون اونقدر این طرز تفکر دلایل مختلف داره که پرداختن بهش آدم متخصص میخواهد و من در زمینه رفتارشناسی چیزی نمیدونم پس کاری ندارم این طرز تفکر از کجا می آید. اما وجود این طرز تفکر رو به صورت یک بیماری مزمن در کشورمون میبینم، در خودم میبینم. مثل یک بیماری همه گیره که اگر کسی بهش مبتلا نباشه باید بهش آفرین گفت. تفکر صفر و یک ، تفکر اینکه اگر کسی با من نیست غلطه. این یعنی فقدان دموکراسی. دموکراسی یعنی قضاوت فازی. امیدم بود این جنبش تمرین دموکراسی باشه اما.... نقطه، سر خط.

- یادمه روزهای آخر بود، رفته بودم خرده ریزهایی که میخواستم به عنوان یادگاری ایران بیاروم رو بخرم، از غروب گذشته بود اومدم سر مفتح و سوار تاکسی شدم. سر چهارراه بعدی سه مرد بلوچ سوار شدند با لباسهای سفید و لبهای خندون. اومده بودند تهران که بروند بیمارستان. خیابونها شلوغ بود مثا معمول اون روزها به خصوص حوالی خیابون انقلاب. آقای راننده سرسختانه طرفدار احمدی نژاد بود و میگفت این توی خیابون رفتنها فقط دردسره. بنده خدا حق هم داشت، این شلوغی برای او فقط معنی بنزین سوزوندن بیشتر میداد و سود کمتر از مسافرکشی. کلی بحث کردیم، سعی میکردم از دید بی طرف حرف بزنم ، دوستان بلوچ طرفدار موسوی بودند و ساکت. راننده اما پر سر و صدا. وقتی داشتم پیاده میشدم دوستان بلوچ دعوتمان کردند به چابهار، همگی هم داستان شده بودیم که آنچه از دلهای همه رفته دوست داشتن همدیگه است.... همه امیدم این بود که این جنبش سبز باشه و بارِش عشق باشه اما....

سبز تویی که سبز میخواهم....

2010-05-04T09:23:00.004+04:30

غمگینم و اصلا نمیخواهم توی خاطراتم دنبال دستاویزی بگردم که این حال بد رو بهش نسبت بدهم. غمگینم از این روزها، از روزهایی که به آنچه دوست دارم نمیگذرد، غمگینم از آدمهایی که به راحتی ندیده میگیرنت و ریشه های تو رو هرس میکنند، آره ریشه ها رو.

اینجا تنهایی حاصل نبودن آدمها نیست، از بودن آدمهاست.

جهان پر از صدای پاهای مردمی است كه آنچنان كه تو را میبوسند در ذهن خود طناب دار تو را میبافند...فروغ

میخوانم.. پس هستم!

2010-04-15T11:35:00.005+04:30

ما هرگز کتاب نمیخوانیم بلکه در خلال کتابها خود را میخوانیم، خواه برای کشف و خواه برای بررسی خود.

رومن رولان- سفر درونی- م.ا.بهآذین

این جمله به صورت منقطع ساعات زیادی از ذهنم رو به خودش مشغول کرده. و این وقتی هستش که به یاد زمانهای خاصی از زندگیم می افتم و بررسی میکنم خودم رو با کتالهایی که خوندم وچیزی که درون اونها به دنبالش میگشتم. البته باید جدا کرد زمانهایی که از سر ناچاری و بی کتابی به کتابهای عمو حسنعلی پناه میبردم و در مورد زندگی نیکلای و الکساندرا و ملکه الیزابت و ماری انتوانت و... خلاصه تمام ملکه ها و شاه های خاص تاریخ میخواندم. مثلا روزهای پانزده سالگی من با رمانهای عاشقانه پر میشد و ساعتها توی اونها گم بودم، پیدا شدن یک قهرمان که توانسته بود باتمام شرایط سخت بجنگه یا عاشقی که سالها در کنار عشقش بود و به اون نمیگفت یا ...

یادم می آید دو سال و نیم پیش که زندگی بدجور پاش رو روی حنجره ام گذاشته بود که صدایم در نیاد خودم رو توی رمانهای مختلف گم میکردم که به خیال خودم از زندگی خودم دور باشم اما الان میفهمم که دلیلش پیدا کردن نقطه ای مشترک بوده بین من و تمام اون قهرمانهایی که روزهای سخت رو پشت سر گذاشته اند. یادم می آید اون روزها بدجور از عقاید یک دلقک خئشم میومد به خاطر تمام شباهتهای من با قهرمان داستان. اونقدر تلخ بود که هنوز تلخی اش رومیشه حس کرد یا بهتره بگم هم این تلخیه اون روزهاست که میتونم هنوز حس کنم!

لحظه عجیبیه وقتی میخواهی آخرین نقطه از قصه ای را بخوانی که میدونی چی میشه؛ یعنی از همون پاراگرافهای اول خوب حدس میزدی همه چیز رو، اما تا آخر به امیدی میخوانی که شاید اشتباه حدس زده باشی و لحظه گاهاً تلخیه که آخرین رشته ارتباط واقعیت و رویا رو پاره کنی و ببینی همه خیالهات برای آخر قصه؛ فقط خیال بوده و هیچوقت با دسته اتفاقات موجود امکان رخ دادنش وجود نداره.... اینجاست که صبور و آرام باید بنشینی و به تمام مسئولیتی که در طی داستان داشتی نگاه کنی و بپذیری که تو، خود تو باعث دور شدن خیال و واقعیت از هم بودی، خود تو... بپذیر....

مونولوگ های غربت... آخرینهای 88

2010-03-24T09:11:00.004+04:30

سوار شدن roller coaster دو چیز رو برام روشن کرد. اول اینکه من از ارتفاع میترسم، اونهم اگر ردیف اول نشسته باشم ببینم که چه بلایی داره سرمون میاد. دوم که مهمتر بود زمانی برام روشن شد که عکسی که ازم انداخته بودند رو دیدم. ظاهرا عکس در یکی از لحظات بسیار هیجان انگیز که همه ترسیده بودیم انداخته شده بود. همه آدمها در حال جیغ زده بودند یا چشمهاشون رو بسته بودند اما من کاملا با اخمهای در هم عینکم رو نگه داشته بودم و اگر اون عکس رو بدون زمینه به شما نشون میدادند میتونستید به راحتی فکر کنید که مثلا این عکس وسط یه کنفرانس مهم با یک سخنران خیلی مهم تر از من گرفته شده. نتیجه این جمع و جور کردن اساسی و دریغ از حتی یک جیغ کشیدن این بود که حدود نیم ساعت بعد از پیاده شدن دستهام یخ کرده بود و به زور روی پاهام راه میرفتم. اینجا بود که واکنش غالب خودم رو در زمان هیجانهای شدید چه احساسی چه فکری، به صورت خیلی واضح دیدم. زمانهایی که توی چشمهایی کسی که دلتنگش بودم زل زدم و در حالی که لبهام میخندیده بغضم رو خوردم که مبادا آدم ضعیفی به نظر برسم، که مبادا نشون بدهم که چقدر نبودنت برام مهمه. بعد در حالی که به پهنای صورت اشک میریختم پیغام دادم که دلتنگت بودم، همین. که چقدر دلخور بودم از کسی و باز هم برای چندمین بار هیچی بهش نگفتم و با خودم گفتم بگذار فکر کنه نمیفهمم، من که میفهمم. همه این فرو خوردنها تبدیل میشه به بغضی که بی هوا گلوم رو فشار میده و اشک میشه و هر جور قربون صدقه اش برم درست نمیشه... نمیشه.

خیلی جالبه وقتی خودت هم از احساسی که داری تعجب کنی. مثلا تا همین چند ماه پیش اگر صدای آوازهای شجریان میشنیدی آهنگ رو عوض میکردی یا اگر یکی از کانالهای تلویزیون عزاداری نشون میداد خاموش میکردی به کل! اما الان هر وقت قراره حالم خوب بشه دقیقا یکی از آوازهای شجریان به دادم میرسه و درست وسط یکی از یکی از برنامه های رادیو که داره در مورد قیام امام حسین حرف میزنه، یکی از قطعات عزاداری رو میذاره بیخیال بقیه برنامه میشم و هی میگذارم که اون یه تیکه تکرار بشه، دوباره و دوباره....

خیلی خوبه در زندگی کسی رو داشته باشید که بهتون روحیه بده که مثلا شما خیلی خوبید و بهترینید و .... یعنی من اینجا دلم لک زده برای تعریفهای آیلر که تو باهوشی، یا تعریفهای مهشید که تو کارها رو خوب انجام میدهی یا مامان که با محبتهای کوچولوی من اونقدر خوشحال میشد که شوق چشمهاش انرژی جدیدی بود برای محبت کوچولوی بعدی یا بابا که در مورد هر تصمیم مهمی توی خونه از من نظر میپرسید یا یاسی که نمونه کوچک من بود طوری که حتی اشتباهات منو هم تکرار میکرد. حتی دانشگاه که یکی از بزرگنرین منابع اعتماد به نفس بود. وقتی از در اصلی تا در دانشکده به زور متوسط با پنج نفر سلام احوالپرسی میکردی و وقتی وارد دانشکده میشدی تبدیل میشدی به یک حل تمرین یا استاد مهربون! الان اعتماد به نفس من رفته یک جاهایی حدود زیر صفر، جلوش رو هم به سختی میتونم بگیرم. چون فقط من نیستم که این حس رو ایجاد میکنم، آدمهای اطرافم هم برای بالا رفتن اعتماد به نفسشون از اعتماد به نفس من به عنوان پله استفاده میکنند. البته ایراد از ضعف بنده است. این موضوع رو خودم میدونم. دارم کم کم خوب میشم...

خودت رو نگاه میکنی که بزرگ شدی، میجنگی و جلو میروی، کم یا زیاد. وقتی نگاه میکنی به خودت میبینی بین تمام این تکاپوها یک لحظه هایی هست که انگار در آنها جا موندی و هر چقدر هم که جلو بروی باز هم میخواهی برای لحظه ای استراحت هم شده برگردی به اون لحظه ها و همینطور بهشون نگاه کنی و خوشحال باشی که اون لحظه ها رو زندگی کردی، لحظه هایی که فقط مال تو هستند و نه هیچ کس دیگه، حتی اگر برای کسی هم از نابترین احساساتت در اون لحظه ها بگی هیچ کس نمیفهمه. پس شادی که اون احساس خاص تو بوده. میبینی جا موندی، توی یک روز برفی و تماشای زیباترین ها از پشت یک پنجره گرم و پر نور یا همینطور بی هوا قدم زدن توی خیابون ولیعصر وقتی برف رو زمینه و هر لحظه ممکنه بخوری زمین یا وقتی از سید مهدی حلیم میخریدی و مینشستی توی پارک ماهی ها (اسم منتخب من برای پارک روبروی سید مهدی) بخوری و هوای چمنهای روی خاک را بکشی توی ریه هات. توی این لحظه ها دلتنگی برای بعضی آدمها هم دست میکشه روی دلت، انگار یک غمی درست توی قفسه سینه ات شروع میکنه رقصیدن و تو رقصش رو دوست داری، این غم شاهدیه برای اینکه تمام اون روزها نه خواب بوده و نه خیال و تو اینقدر خوشبخت بودی که بتونی توی اونها گم بشی و... پیدا نشوی.

بیا و چشمهات رو ببند...ببند.... نه نه قبل از اینکه ببندی چشمهاتو یک چیز رو بپرس از خودت و بعد چشمهاتو ببند و بگذار جوابت رو بلند بلند برای خودت بگویی... آخرین باری که حس کردی با تمام وجودت حضور داری در زمان و مکانی که بودی و بودی! و شاد بودی از بودنت! کجا بود؟ با خودت بگو و بعد معجزه اش رو لبهات ببین...:)

مونولوگ های غربت 6

2010-02-18T12:07:00.000+03:30

- توی سکون secret garden و بازی Mahjong غرق میشوم و اصلا یادم میره که باید تا آخر ماه کار تحویل بدهم و نه تنها موادش رو آماده نکردم که حتی نرم افزار مربوطه رو هم بلد نیستم. لحظه ای فقط برای لحظه ای به خوشبختی که کف دستهامه و از وقتی آمدم اینجا فراموشش کردم نگاه میکنم و سعی میکنم کف دستهام بچرخونمش. هزار رنگ میشه، از باربی بازی های شش هفت سالگی تا شکلاتهای داغ قنادی فرانسه و قدم زدنهای میدون انقلاب. شاید بشه خوشبخت بودن رو در لحظه هایی معنی کرد که بیشتر زندگی کردیم. یعنی بیشتر با اون لحظه ها بودیم مثل اینکه لابه لای گم شدن ابرها توی آسمون تو هم گم بشی، تنت رو به خورشید بسپاری و بگذاری که قلبت رو منبع عشق و گرما بکنه. از این لحظه ها کم نبوده توزندگیم. اینجا همه چیز فراموش شده بود، تازه شروع کردم....

- خواب میبینم ایرانم. صبح وقتی توی خواب و بیداری همه اش با خودم این هیجان رو دارم که وقتی چشم باز کنم کجا میبینم خودم رو؟ توی اتاق خودم با دیوارهای گل گلی و قرمزش یا توی آپارتمان کوچولوم با دیوارهای یکی آبی و یکی سفیدش! با اینکه کاملا مطمئنم از اینکه از اتاق گل گلیم خبری نیست اما باز به امید هست ته دلم که میگم شاید، شاید. خلاصه صبحها با هیجان خوبی بیدار میشوم. روزها کش می آید با درس و کلاس و office نشینی. معمولا حوصله کسی رو ندارم، دلم خونه خودم رو میخواهد و تماشای تلویزیون و قدم زدن توی حیاط با خودم و فقط با خودم. قانون عحیبیه این قصه که چیزی که میخواهی در زمانش به دستت نمیرسه. یادم میاد همین سه سال پیش که اولین TA بودن خودم رو تجریه میکردم دلم یه میز میخواست که بشینم پشتش و کار کنم رو پروژه ام. نشد نشد نشد تا الان که دیگه اینقدر تنبل شدم که خونه خودم رو به این office ترجیح میدهم بدجور. دارم از روزمره ها مینویسم، میدونم، اما باور کن آدم بدجور دلش برای روزمره ها رو گفتن تنگ میشه گاهی. مامانی هم نیست که بشینی باهاش از این حرفها بزنی که. از این همه راه دور هم سخته، نمیشه، باور کن.

- همه چیز اون وقتی که باید میاد، فقط کافیه بهش بفهمونی که چقدر میخواهیش! اما گاهی هم در فرآیند فهموندن بهش بیخیال میشی و همه چیز رو رها میکنی. مثل مسافری که وسط راه کوله اش رو بندازه و روی زمین دراز بکشه و تصمیم بگیره که نه به رفتن فکر کنه و نه به موندن، فقط فرصتی بده برای تماشای آسمون بالای سرش و زمین زیر پاهاش و بادی که روی گونه هاش میخوره و گرمای خورشید که پشت پلکهاش میخوره و خوب خوب خوابش میکنه، مثل من! رها کن، رها.....

- تا صبح بیدارم و به تمام آهنگهایی که دوست دارم گوش میدهم. نمیدونم این قصه های ژنی با من چه کرده که به محض گوش دادن به بعضی موسیقی های ترکی اشکم روان میشه. یادمه وقتی برگشتیم ایران به محض اینکه بابا آهنگ ترکی میگذاشت میرفتم پشت مبلهای خونه گریه میکردم. نمیدونم دلتنگی دوری از دوستهام بود یا... فقط یادمه گریه میکردم. الان کل خونه حکم همون پشت مبل رو داره برام، میشینم و با یکی یکیش گریه میکنم. اصلا هم نمیدونم چرا! اصلا نمیدونم.... به خاطر چیزهایی که ندارم؟ نداشتم؟ داشتم و الان ندارم؟ دارم و قبلا نداشتم؟! نمیدونم، فقط غمگینی چنگ میزنه تو وجودم گاهی، مثل همین الان، دم دم های یک صبح تعطیل که هیچ کاری برای کردن نداری توش، یه جز خوندن مقاله و فقط همین و همین و همین و... کیلومترها دور از کسانی که دوستت دارند، خیلی دور..خیلی دور از هر عشقی که بتونی حس کمی و نفس بکشی... خیلی دور.... خورشید، مادری کن ...

- الان هشت نفریم توی خونه، پریچهر هم اضافه شد! اسم اینجائیش lili of peace هستش!

- به گوش دادن Fado و رادیو کاملا عادت کردم. به انتظارهای روزانه برای شنیدن یک شعر با صدای شاملو هم. همینطور به بافتنی بافتن های شبانه جلوی یک سریال! کلی هم روش یاد گرفتم برای ایجاد گل و منگل و شادمانی وسط بافتنی هام. فکر میکنم اگر سالها بعد به این روزها نگاه کنم غیر از خوندن مقاله و اغلب هاج و واج نگاه کردن به اونها، این بافتنی ها و رادیو زمانه گوش کردنها و با Fado رقصیدن و گریه کردن و مزه مزه کردن شعرهای شاملو با صدای خودش چیز زیادی یادم نیاد یا نخواهد که یادم بیاد. آنچه دارم یاد می گیرم هم که دیگه یاد گرفتم و نیازی برای به یاد آوردن نیست!

- گوشواره های سفیدم خراب شد، یعنی گل روی یکیشون به کل کنده شد. خیلی دوستشون داشتم، تازه هم کادو گرفته بودم، یعنی این شکلیم الان :(

- میگه ایران چطوریه؟ میگم یعنی چی؟ میگه همین دیگه، کشورت چطوریه؟ میگم... قشنگ، قشنگ... میگه همین؟ میگم قشنگ یعنی همه چی نه؟ میخنده.

برادرکشی

2009-12-28T23:39:00.003+03:30

عده ای از گارد امنیتها رو در دخمه ای گیر انداخته اند و میگویند به خامنه ای فحش بده. تو نگاه گاردیه ترسه، مثل سگی که از بچه های خیابونیه سنگ به دست بترسه. ملتی که روزی از دیوار سفارت آمریکا بالا رفتند حالا از دیوار مسجد بالا میروند، آدمهایی که روزی مجاهدین رو اعدام کردند چون شکل دیگری از تفکر داشتند حالا سنگ به دست گرفته اند و گارد امنیت رو به ضرب کشت میزنند. این خشم همون خشمه، این تعصب همون تعصبه، این درد همون درده. اصلا مهم نیست که خشم به سمت چه کسی نشانه میره، مهم اینه که خشمی باشه، بغضی باشه، عقده ای باشه که نشه باهاش بالغانه کنار اومد و بدتر از اون زمانیه که این خشم مونده سر کسی خراب میشه، سر موجودی بیرون از خودمون. بیشتر از این به اصطلاح بسیجیهای قاتل برای کسانی باید متاسف بود که داعیه تغییر رو دارند اما.... میخواهیم ایرانی بهتر داشته باشیم، آزادتر. اما مهمتر از اون اینه که چطور قراره به اون برسیم، اصلا نحوه رسیدن ما به هدف تعیین میکنه که چقدر به هدف رسیدیم. اگر پایه های رسیدن به هدفمون عقده های فروخورده مان باشه، با عقده های فروخفته فرد دیگه ای ما هم سرنگون میشیم چون حاضر نشدیم نحوه دیگه ای از تفکر رو قبول کنیم. چون حاضر نشدیم قبول کنیم پشت آدمکشی این آدمها یا فقر و گرسنگیه یا ایمان به موجودی اشتباه و خونریز اونهم از سر جهل و ناآگاهی. ما باید یک چیزهایی را بپذیریم تا به هدفی که تعریف کردیم برسیم وگرنه به جای دیگه ای میرسیم و باید یادمان باشد که اینها بردار ما هستند، شاید روزی یک مدرسه میرفته ایم یا توی کوچه با هم بازی میکرده ایم! و مهمتر از همه باید یادمان باشد هیچ وقت هیچ جا هدف وسیله رو توجیه نمیکنه!

مونولوگ های غربت 5

2009-12-14T05:31:00.002+03:30

جان مریم چشمهاتو باز کن... این جمله رو خیلی خوب میگه.

غرق شدن توی صدای نوری، حس گم شدن توی خیابون ولیعصر و میدان فردوسی رو زنده میکنه و دلتنگی برای اونها رو مثل فواره میکنه، بلند، آشکار، ....

زمانی که هر موجودی بخواهد پوست بندازه یک دوره ای رو قبلش پشت سر میگذاره. کمی روزهای سخت، کمی رشد، کمی تلاش برای شکستن پوسته قدیمی و بعد نور. توی مرحله سومم....

هر زمان که حس میکنم زمان ایستادن و شمشیر انداختنه، در آستانه شاملو به دادم میرسه و نجاتم میده، مثل روح جدیدی برای ادامه! ای کاش ای کاش ای کاش قضاوتی قضاوتی، قضاوتی در کار در کار در کار میبود...

به بهانه یک ساله شدن ویلاگم تمام پست ها رو میخواهنم. حس میکنم از یکسال پیش تا الان بزرگ نشدم، یعنی چیزی که باید یاد میگرفتم رو یاد نگرفتم. تمام این مدت مثل تحمل و تحمل و تحمل گرمایی بوده که بعد از اون یکهو در یک لحظه تمام شکلی از خامی تبدیل به پختگی میشه. هنوز اون لحظه نرسیده، اما میتونم حدس بزنم به چه شکلی خوهد بود.... مرا دیگر گونه خدایی میباید، شایسته آفریده ای که نواله ناگزیر را گردن نمی کند.... و خدايي ديگرگونه آفريدم....

عصرهای یکشنبه به اندازه عصرهای جمعه دلگیره، به خصوص اگر نتونی تلفن رو برداری و با کسی دو کلام حرف حساب بزنی یا بابایی نباشه که برات چایی بریزه، چای بابایی. مامانی نباشه که عینکش رو بزنه و بگه برو شاملو رو بردار بیار با هم بخونیم یا یاسی نباشه که یه ذره باهاش کل کل کنی و صداش رو دربیاری!

بعضی حرفها هست برای نزدن... یا بهتره بگم برای با هر کس نزدن. اینجا اون حرفهای حساب میمونه تو دلم. هر بار هم سعی کردم، با جوابی روبرو شدم که یعنی خوب اینها یعنی چی؟؟ اینکه خیلی بدیهیه! گاهی هم یک تائید سرسری که.... دلت میخواهد از اینکه با کلی استدلال و دلیل و اثبات به یک موضوع کاملا بدیهی رسیدی کسی ذوق کنه که اووووو، چه جالب! یا من اینطوری ندیده بودمش! یعنی کلا کسی که همه چیز رو از سر عادت نبینه! ... ای آقا باز من غر زدم!!!!

چند وقت پیش بود، جایی خواندم بیضایی و چرمشیر گفته اند برای تئاتر فجر اجرا نخواهند داشت یعنی بیضایی سهراب کشی رو اجرا نمیکنهً!!! همینجا میخواهم اعتراف کنم که خوشحال شدم چون واقعا حسودیم میشد! گرچه میدونستم اگر ایران بودم و میرفتم این نمایش رو میدیدم احتمالا باز به خاطر ایتکه نقش اول رو به زنش داده عصبانی میشدم، اما خوب دیگه.... و اینجا بود که بعد از مدتها فهمیدم من آدمی هستم با رگه هایی از حسادت!!!!

عید قربان اومد و رفت اما.....

** خانم سالومه خانم، اگر این پست مرا میخوانیدددددد، این نت ها را شما را به خدا بفرستید!!!!!!!!!!! ما اینجا جان دادیم از بی خوراکی!!!!!!!!

مونولوگ های غربت 4

2009-11-25T08:53:00.004+03:30

- زیر لب زمزمه میکنه... اینطوری نمیشه، اونطوری نمیشه.... میگم ایست!!!!! بسه، بسه، همه چیز رو بس کن و مرد عمل باش! جدی نگاهم میکنه، خیلی جدی که یعنی باشه! میخندم بهش که یعنی منم همینو میخواستم، همین نقطه ای که رسیدی رو!

- تو نگاهش تمام شرر جوونی هست. تو آینه نگاه میکنم، از اون شرر چیزی نمونده. همه اونچه که هست نگاهیه که آروم میخنده، بدون شرر. از این که این نگاه مال من بوده متعجبم. من عاشق اون نگاههای پر شررم!

- راههای زیادی هست که به یاد اهداف فراموش شده ات بیفتی. گاهی گوش دادن به صحبت های یک معلم قدیمی که تمام روزهاش رو وقف معلمی کرده میتونه تمام انگیزه فراموش شده ات رو برگردونه! میتونه..میتونه... میتونه؟!

- وقتی زندگی رو شروع میکنی در خاکی جدید مسائل جدیدی هم برات پیش میاد که عمرا تو ایران بهش فکر هم نمیکردی. مثلا همین به یاد آوردن اسمهای عجیب. از اونجا که تمام کلاس های تماماٌ غربی ما رو شرقیها پر کرده اند و اغلب اسمهای عجیبی دارند، اگه بخواهی باهاشون دوست بشی باید اسمشون رو حداقل یاد بگیری. از اونجا که هر مسئله ای راهی راحت هم داره بنده به راههای ساده این مسئله فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که برای من یک راه بسیار بسیار کارا برای یادگیری اسمهای عجیب پرسیدن معنی آنها از صاحب اونهاست. وقتی معنی ها رو میپرسی تازه میفهمی مردم تمام دنیا یک سری چیزهای مشترک رو دوست دارند (تا حدودی خوب به این حافظه جمعی بشر مربوطه!). مثلا ابلیهاشا به معنی الهام، هائو به معنی سپید، نینگ نینگ به معنی صلح صلح (در چین تکرار دوبار یک واژه برای اسم دخترها خیلی مرسومه)، اَمروتا به معنی شراب خدایان، سیدهارت همون سیذارتا (نام بودا)، شروک همون شروق است اما با تلفظ عربی و البته نوشتار انگلیسی، روسیو به معنی شبنم کوهستانها، فو (به زبان ویتنامی) به معنی ثروتمند و... خلاصه هر مسئله ای راه حلی داره!!!

- صدای بابا امروز بغض داشت. بهش گفتم سرما خوردی؟ گفت نه، بعد یکهو انگار یادش افتاد که نباید بذاره من بفهمم گفت یه کم سردمه! بعد هم ماجری دلتنگی امیرعلی برای من رو تعریف کرد... بعد 25 سال میفهمم صداش کی دلتنگه کی نیست.... دلم برای دلم برای صدای اومدنش، صدای کلیدش که از پشت در میومد، صدای پاهاش که از چند دقیقه پیشتر میگفت که بابا نزدیکه، بد تنگه، بد... اینجا شبها منتظر هیچ کس نیستم، هیچ کس.

- قبل ترها وقتی کسی میگفت دما "ایکس" درجه فارنهایته! میگغتم ای وطن فروش! یادت رفت؟؟ همش چند وقته رفتیا!! اما امروز که دیدم بنده هم دما رو به فارنهایت میگم تازه فهمیدم منشاش از وطن فروشی نیست! از تنبلیه تبدیل دو مقیاش به همه!

- در جامعه مهربان!! ایرانی اینجا، هر کس مشکلات خودش رو داره و هر کس خودش میخواهد مشکلش رو حل کنه و اصلا نه میخواهد دیگران دچار مشکلات اون بشن و نه میخواهد دچار مشکلات دیگران بشه، البته این دچار نشدن به صورت مشکل سازی برای دیگران و سنگ انداختن بر سر راهشون بروز میکنه. خوب خوبیها و بدیهاش رو اصلا حوصله ندارم که بگم. اما درس زیاد برام داره، زیاد....

- منتظر عید قربانم....

مونولوگ های غربت 3

2009-11-04T09:19:00.001+03:30

به قول آیلر بعضی موقعها بی هوا دلم میخواهد کلید undo زندگی رو بزنم و همه چیز رو برگردونم به حالت اول. از یک کلمه، از یک نگاه، از یک فکر، یک احساس لحظه ای که تمام مسیر را عوض کرده. دلم گرفته و یک گوشه که کسی به فکرش نمیرسه کجاست کز کرده ام و میخواهم خوب خوب به خودم تفهیم کنم چه شرایطی دارم: تنهایی، تنهایی، تنهایی، هیچ کس، هیچ کس!

بعضی حرفها هست که نمیشه گفت، ساده است، خیلی ساده است. چیزهایی که دوست داشتی باشند و نبودند، هیچ وقت نبودند. هیچ وقت...

مینشیند جلوی چشمهام که زل بزند توی چشمهام و من هی نگاهم را بدزدم. که هی بگه همون اشتباه قدیمی؟!! و من هی بگم من بازی دوست ندارم، من اهل فرار کردن نیستم، همینم که میبینی! همین، نه بیشتر نه کمتر. اما همیشه اشتباه میشه.... همه اشتباه میکنند. میگه تو اشتباه میکنی... نگاهش نمیکنم، ضعیفم و خسته...

من اینجا خیلی وقتها دلتنگم، خیلی وقتها خواب میبینم که برگشته ام، برگشته ام خونه. از یک هزار تو سر میخورم تا روی پشت بوم و من نمیدونم چطور پایم رو به زمین برسونم و تو همین تقلاها بیدار میشم.

میدونی آدمی که بخواهد سرش رو به دیوار بکوبه چطوریه؟؟ من الان اون طوریم!!!!

اصلا خیال نکنید که حالم بده یا اوضاع خوب نیست یا.... من فقط کمی سرگردانم!

مونولوگ های غربت 2

2009-10-26T19:39:00.002+03:30

- وقتی داشتم قلمه میزدمش بهش گفتم ریشه بده تا نشونم بدی میشه تو خاکی غیر از خاک خونه هم ریشه دواند... امروز ریشه داد***.

- بالاخره اولین بارون اینجا مثل تهران اومد، هوا سرده و من عجیب دلتنگم.....

- سوزن من هم گیر کرده به این آلبوم جدید محسن نامجو... ای بیدلان را سلسله، ای قبله هر قافله، ای قافله سالار من....آی، آی آی آی... ای نیمه شب ما را سحر....

- امروز رفتم کتابخونه. خوب اینجا تو کتابخونه کیفتو نباید دم در بگذاری، کاملا مثل آدمهای متشخص سرتو میندازی پائین میری تو و در 8 طبقه کتابخونه هی نگاه میکنی و بعد اگه چیزی خواستی میاری پائین و چکش میکنی... احترام میبینی اگه مطابق قانون باشی! اما نکته جالبی این بود که در قفسه ای که در مورد حقوق زنان بود کلی کتاب در مورد وضعیت حقوق زنان در ایران در دوره های مختلف وجود داشت که بسی جای جالبی بود که در قفسه کتابهای اینچنینی در دانشگاه ما نه تنها یک کتاب در مورد حقوق زنان ایرانی وجود نداشت که کتابی نبود که محض رضای خدا اسمی از حقوق زنان برده باشد. انگار اصلا زنها در دانشگاه ما بدون هیچ حقی نسبت به زندگی به دنیا آمده بودند!!!

- الان با 7 شخصیت شخیص جدید به عنوان هم خونه ای زندگی میکنم. یعنی الان 8 نفریم که دو نفر آقا و 5 نفر خانوم و یک نفر بدون هویته! همگی در رده های سنی مختلف. "یاور" و "آقای بامبی" مردهای خونه مون هستند. آشنایی با آقای بامبی از همه خاطره انگیزتره. رفته بودم مغازه یک دلاری که کف پوش بخرم برای کف کابینت ها. وقتی حساب کردم و تموم شد توی یک سطل جلوی پام چند تا بامبو دیدم که همگی زرد و خراب بودند و فقط آقای بامبی سرش رو بالا گرفته بود و با نگاهش از من میخواست بخرمش. دوباره وایسادم تو صف و...الان آقای بامبی هم اتاق منه و من از داشتن یک هم اتاق قوی خیلی خیلی به خودم افتخار میکنم، آقای بامبی یادم میندازه که در شرایطی حتی اگه بقیه خواستند بایستند و رو به مرگ برند میشه ادامه داد، میشه سبز موند... و اما خانومهای خونه غیر از من (سمیرا خانوم)، خانوم طلا، خاله نقلی، خانوم ارکید و نم نم. یک نفر جدید هم داریم که هنوز مرحله نامگذاری رو پشت سر نگذاشته (به محض نامگذاری براش اینجا اعلام میکنم).

- رفتم دکتر، نزدیک به یک ساعت داشت باهام صحبت میکرد. اون هم در مورد چیزی که مطمئنم اگه ایران رفته بودم براش پیش دکتر در کمتر از 5 دقیقه به بهانه داشتن استرس و دادن چند تا قرص نامربوط منو از سر خودش باز میکرد. دکتره نشسته بود و تک تک دلیلهاشو از اینکه فکر نمیکنه مشکلی دارم توضیح میداد و آزمایشهام رو بهم نشون میداد. آخرش هم کارت ویزیتش رو داد و گفت هر زمان سئوالی داشت بهم ایمیل بزن بعدی هم کلی کاغذ داد که اینها رو بخون تا اطلاعات بیشتری پیدا کنی و بتونی خودت خودت رو درمان کنی. قشنگترین قسمت دکتر رفتن اینجا اینه که اولش دکتر باهات دست میده خودشو معرفی میکنه و اسمتو ازت میپرسه و میگه از اینکه تو رو میبینه خیلی خوشحاله. یعنی همچین حس میکنی آدم خیلی خیلی مهمی هستی!

- کم کم داره روال بعضی چیزها دستم میاد....

*** هر کدوم از این مونولوگ ها مال یه زمانه، الان نَم نَم یه خانوم بزرگ شده برای خودش.

مونولوگ های غربت 1

2009-09-29T04:20:00.003+03:30

- خیلی وقته که حوصله نوشتن ندارم. یعنی هزار بار شاید حرفهایی رو با خودم تکرار کنم که باید بنویسم توی وبلاگ، حتی گاهی روی کاغذ نوشتم و گذاشتم که تایپ کنم اما یا کامپیوتر با فونت فارسی نداشتم یا حوصله تایپ رو. اما بالاخره معجزه شاهنامه به دادم رسید و منو برگردوند به نوشتن. کلی داستانهای سفر و حرفهای ناگفته دارم که وقت خداحافظی نگفتم، همه بماند برای بعد.

- منو نزدیک خودم کن تا تو رو یادم بیارم.....

- من اینجا بدجور دلم هوای خیلی چیزها رو میکنه. شامهای مامان، بغلهای بابا، بوسهای هر از چندگاهی و بی دلیل یاسی، چند کلمه حرف حساب زدن با آیلر، نصیحت های از ته دل و خواهرانه مهشید، درد و دل های آرزو، کلاس های شاهنامه و روبروی سالومه نشستن و سئوالهای حسابیش، چشمهای خواب آلود مینا، دردو دل کردن با سمیرا و حرف زدن از همه چیز زندگیم، گم شدن تو بازار تجریش و با کلی سبزی و ترشی برگشتن خونه، با هم چایی خوردن های صبحگاهی و ...نونهای بربری سید. من دلم قدم زدن تو خیابون ولیعصر و ترسیدن از موش جوبها رو میخواهد. یا گردو خوری با گیتا تا سر عباس آباد بعد هم تماشای CD فروشی ها برای دیدن CD های جدید. اینجا آدم یکهو دلش هوای چیزهایی رو میکنه که اصلا فکرش رو هم نمیکرده....

- اینجا همه چیز خوبه، همه چیز. یعنی من اصلا دلخور نیستم یا غمگین و .... من فقط ...

- اینجا آدمها به هم احترام میگذارند، اصلا مهم نیست زن هستی یا مرد. به جای اینکه سر تو رفتن از در با هم تعارف کنند، کسی که زودتر رسیده، زودتر از در میگذره و در رو نگه میداره تا تو هم رد بشی. فقط این یک مورد نیست، کلا اینجا تکلیف مردم با خودشون روشنه یا میخواهند از در رد بشوند یا نمیخواهند، خودشون و دیگری رو معطل نمیکنند در عین حال یه راهی پیدا کردند که به هم احترام هم بگذارند.

- به خاطر این کامنت گذاشتن شاید اصلا از اینجا هم اسباب کشی کردم، برم یه جایی که بازخورد بگیرم!

- اینجا آسمون از تهران آبیتره اما چون آسمون دل مهمتر از آسمونه آفتاب و مهتابه، نمیشه گفت آسمون اینجا زیباتر از آسمون تهرانه! اینجا کلاس شاهنامه نداره، با کسی نمیشه دو کلمه حرف حساب زد، باید حسابی مراقب خودت باشی، کسی نیست که محکم بغلت کنه و ببوستت و بعدش گل از گلش بشکفه، کسی نیست که از ته دل نصیحتت کنه، کسی نیست که برات درد و دل کنه، اینجا دست کمک کننده کمتر به سمت تو درازه باید بخواهی تا دیگران کمکت کنند اون هم اگر خواب بعد از ظهرشون خراب نشه یا شام شبشون دیر نشه! اینجا شب که میرسی خونه شام آماده نیست، باید تازه فکر کنی که چی بخوری. وقتی توی خیابون راه میری اگه بیهوا بخوری به کسی نمیتونی بگی ببخشید! اینجا ترشی های تجریش رو نداره. اینجا وقتی میری خرید جای دیدن مغازه های رنگ و وارنگ و بوی ادویه و نون قندی، هوای یخ توی فروشگاه به تنت میخوره و ردیف های دراز پر از چیزهای مصنوعی. اینجا وقتی بارون میاد هوا سرد نمیشه، گرم گرمه. اینجا بارونش هم هوای بارون تهران رو نداره. اینجا کوه نداره، اینجا..... اینجا خونه نیست.

خداي من- خداي اينها

2009-06-13T14:06:00.002+04:30

تحليلهاي BBC كه تكراري ميشه ميزنم تلويزيون جمهوري اسلامي. هر 6 كانال اذان پخش ميكنه. به صداي الله اكبر بغضم ميتركه. گريه كردم، براي خدا. واقعا خدا بزرگتر است؟ واقعا به بزرگتر بودن خدا اعتقاد داريد؟ كدام خدا بزرگتر است؟ خداي دروغ؟خداي تحقير مردم؟ خدايي كه ميخواهد به هر قيمتي خدايي كنه و به رخ بكشه خداييش رو؟ خدايي كه دو دستي به صندلي خدائيش نشسته و حاضره براي اون صندلي همه مردم زمين رو گردن بزنه و تنهاي تنها خدايي كنه؟ خدايي كه به روي مردم ميخنده و مثل جلادها زبانشون رو از گلو بيرون ميكشه؟ خدايي كه ميدونه دوستش ندارند اما به زور به دنبال جايي در دل آدمهاش ميگرده؟؟؟!!خداي من شكل خداي اذان اينها نيست. خداي من دوست داره همه رو، خداي من راست ميگه، خداي من نياز به اثبات وجودش نداره، خداي من نياز به بزرگ بودن نداره، خداي من آفريدگاره چون نميخواسته تنها باشه، خداي من نياز به هيچ صندلي نداره هر جه كه باشه همه چيز رو به بهترين شكل خودش ميسازه. خداي من از خداي اينها جداست، خداي من خداست و براي خدائيش هيچ اثباتي نميخواهد.

2009-06-01T03:07:00.002+04:30

بعد از مدتها از ته دلم احساس گلایه دارم از خدا. گلایه دارم..... دلم از اون گریه های هر از چندگاهی میخواهد و فراموشی از دست رفته ها و بخشش اشتباهات ...کاش میشد....

بهشت دستانت

2009-05-29T23:02:00.003+04:30

هيچ تابحال خدا را يافته‌اي؟ آنجا كه نفسهاي من بر نفسهايت مماس مي‌شود خدا ظهورش را پررنگ ميسازد. هيچ مهم نيست كه اين نقطه فرسنگها دور از من و توست، شايد در نقطه‌اي وسط درياي سرخ يا شايد در نقطه‌اي وسط كويرهاي طلايي هميشه تشنه، مهم اين است كه خدا در آن نقطه عشق ما را به انتظار نشسته است. مهم نيست فاصله دستان ما چقدر است، آنجا كه دستانمان نيت ميكند پرواز در درياي عشق را، خدا، ناخدا ميشود. هيچ تابحال خداي ناخدا ديده‌اي؟

خيال لبهايت شوق رفتن را دويدني ميكند مداوم و بوي بهشت دستانت شوق بودن را مدام.

گم شدن در دستانت را وعده اي ده و رخصتي شو بودن آسماني ام را.

دلگويه‌هايي بر نوشته آيلر

2009-05-24T17:11:00.005+04:30

گريه كردم باهاش چون انگار ته دلم تنگ شد، براي چيزي كه مدتهاست با تمام وجود از خودم جداكردم تا بتونم ازش دل بكنم و بيهوا بزنم به جاده وبروم، بروم، بروم...دورِ دور. چون دلم سوخت، براي خودم، براي آدمهايي مثل خودم كه اينجا هيچي نداشتند و ندارند به جز قلبي كه به تمامي به اسم ايران ميلرزه و به آهنگ اي ايران اشك ميريزه، هنوز. چون دلم گرفت به حرمتي كه هر بار براي داشتنش دل به كسي بستيم، دلمون رو شكست. چون نميتونستم باور كنم تمام توانم در تمام اين يك سال براي رفتن از جايي صرف شده كه هواي بهارش رو كه پره از بوي پيچهاي امين الوله ميپرستم، حرفهاي مردم كوچه‌ها و خيابونهاش را ميفهمم و بارها زندگي كرده‌ام، چراغونيهاي خيابونهاش مثل آسمون پر از ستاره من رو بچه ميكنه و پر از ذوق، حليم‌هاي با بوي دارچين و روغن محليش منو مست ميكنه و ياد كوههاش، فقط ياد كوههاش بهم اطمينان بودن و شدن رو ميدهد. گريه كردم، براي اميدي كه نداشتيم، براي حرمتي كه حتي به طور شخصي در خاك خودمون نداشتيم چه برسه به ملي و... گريه كردم، چون وادار شديم خودخواه باشيم تا زنده بمونيم، كه اگر خودخواه نبوديم له ميشديم. گريه كردم چون مجبورمان كردند براي بودنمان، توان شدن را از همديگر بدزديم و بشويم آدمهايي كه حتي بودن هم ندارند. گريه كردم براي ايماني كه فراموش شده بود و رفته بود لابه‌لاي قهرمانيهاي كتابهاي داستان. گريه كردم.... براي دلي كه تنگ ميشه براي آفتاب ايرانش.

2009-05-11T01:14:00.002+04:30

از اين وبلاگ به اون وبلاگ سرك ميكشم و سعي ميكنم بفهمم آدمهايي كه روزها بهشون لبخند ميزنم و زندگي ميكنم كنارشون چي فكر ميكنند يا حتي سعي دارند چه فكرهايي رو پنهون كنند و چرا! همينطور منتظرم تا اين آهنگهاي ساكسيفون دانلود بشه كه شايد روزي در لابه‌لاي همون سكوتهاي معروف به كار بياد. سعي ميكنم براي كسي كامنتي بگذارم اما نه دستم ميره و نه دلم. به چند ساعت اخير نگاه ميكنم كه به خيال خودم امتحان بزرگي رو پشت سر گذاشتم و سعي كردم مثل قصه‌ها رفتار كنم و شد، فكر كنم بابت اين ماجرا بايد براي خودم كادو بخرم، آنهم از جنس كتاب يا عطر. توي يك خلاءِ خوشم. دلم نميخواهد كسي برام شعر بخونه يا حتي بگه دوستم داره، دوست دارم با كسي سكوت كنيم و هيچي نگيم و دوتايي يا اصلا چند تايي لابه‌لاي فكرهامون دنبال جاهاي خالي بگرديم، دنبال خدا بگرديم و خوشحال بشويم از پيدا كردنش، از بودنش، از اينكه هنوز همه چيز خط خطي نشده و بعد بلند شويم بريم براي خودمون كادو بخريم، مثلا يه بستني ميوه‌اي با دو طعم مثلا سيب و انبه. اين لحظه‌ها رو ميبوسم و مثل يه شي مقدس روي تاقچه ميگذارم كه ادامه رو مي‌سازند.

من واقعا به نوري روشنگر نياز دارم....

مونولوگ‌هاي روزانه

2009-05-07T01:29:00.003+04:30

از كنار پاركي توي وليعصر و آنطرف‌ها ميگذرم، بويي هوا رو پر كرده، نميدونم كه اين بو منو ياد چه كسي يا چه چيزي ميندازه اما ميدونم كه اين بو آشناست، همسن خاطره‌اي خوب و زماني خوبه اما هيچ يادم نمياد كه سابقه اون به كي برميگرده. با تمام وجود سعي ميكنم اون هوا رو نفس بكشم. پا شل ميكنم و خودم رو توي اون بو رها ميكنم.

از يك درخت توت پر از توتهاي نرسيده آويزون شده و سعي ميكنه لابه‌لاي اون همه توت سبز كال نرمترينش رو پيدا كنه و بكنه. شايد 10 ساله است يا كمتر. زردي موز و دستهاي سياهش عجيب چشمگيره. ميگه مرسي، فكر نكني از اون مرسي‌ها كه توي مهموني‌ها در تعارفاتمون ميگيم و بعد هم همه چيز رو نصفه ميخوريم كه بله!!!!!! ما با كلاسيم!!!!!!!!، يك مرسي كه انگار..... خواهش ميكنمي ميگم و سرم رو پائين ميندازم تا به كلاس برسم طول راه تماما ميگم مرسي، مرسي، مرسي..... و باز حس ميكنم نشد. نميدونم چرا ما آدمهاي حسابگر، كه همه چيز برامون معامله است، وقت معامله با خدا كه ميشه بُزخَر ميشيم و حتي يه مرسي هم نميگيم كه به خدا بچسبه، يعني حتي عجالتاً به خودمون هم نميچسبه!

سر كلاس صحبت از هيجان ميشه و شور و تفاوتشون. اينكه شور عاملي داخليه كه انسان رو شاد ميكنه و هيجان عاملي خارجي كه زماني كه انسان آن شور را درونا حس نميكنه به دنبالش ميگرده و اون را از عوامل خارجي طلب كرده و به زندگيش مياره و صد البته تاثير شور بسيار عميقتر و سالمتر از تاثير هيجانه. بعد با خودم به شوري فكر ميكنم كه اين روزها در وجودم ميدوه، خيلي ساده، آنقدر ساده كه توضيح هم نميشه داد، تنها توضيحش سكوته و ....تو.

دوستم داري را بسيار از من بپرس...

2009-04-27T15:50:00.009+04:30

آنجا كه پاي كلمات لنگ ميماند، آنجا كه حتي لبخند نيز ياراي پاسخ به خوشبختي نيست، برايت اشكريزانم. آنجا كه صدايت نوازش باران ميشود بر درختان بهاري دلم، سپاس بودنت را تنها اشك پاسخ است، تنها اشكهاي خوشبختي. بوي عود و نورهاي رنگارنگ شمعهاي اتاقهايمان و نوازش "صلت كدام قصيده اي اي غزل" و گاهي "ميان خورشيدهاي هميشه زيبايي تو لنگري است" و تماشاي تو. تماشايت وقتي ميان كتابها ميگردي يا زماني كه تماشا ميكني خوشبختيم را و دو پاره يك حقيقت بودنمان را. من به دوستت دارمهاي مكررت معتادم و به دوست داشتنت زنده. تكرار تو در زندگيم نو شدن سرايش خداست و نگاههايت برهاني بر گنجيدن كلام خدا در چشمان آدمي. آنجاست كه سكوتهاي ميان كلامت را ميپرستم كه جلوه خداست و كلامت را سجده ميكنم كه تجلي حقيقت بودنم است.

هيچ ميداني.... سرشارم ميكني از عشق و خوشبختي، آنقدر كه به گنجايشم شك كنم؟

و احساس ميكنم هيچ گاه اين اندازه دوست داشته نشده ام.

براي روزهاي خيلي قديمي، خيلي دور همراه با تقديم عشقي بي انتها

2009-04-13T20:58:00.005+04:30

بعد از موجهاي يك طوفان، شايد كهنه و قديمي، شايد هم تازه و غم‌انگيز سعي ميكنم روز باروني آرومي رو شروع كنم. خودم رو توي آهنگهاي ريرا گم ميكنم و خودم رو توي شعري تكرار ميكنم "آنكه ميگويد دوستت ميدارم، دل اندوهگين شبي است كه مهتابش را ميجويد....". ناخونهامو لاك ميزنم، سفيد بي رنگ بي رنگ، رنگ شكوفه هاي گيلاس. گاهي گوشم با صداي بارونه، گاهي با صداي تك تك هزار قناري خاموش گلوم و گاهي با صداي گريه هزار ستاره تمنايم. وسطها خودم رو توي يكي از كتابهاي نيمه تموم گم ميكنم و سعي ميكنم به قول آيلر از اين زندگي مجازي ببُرم و ساعاتي از عمرم رو در يك زندگي واقعي ادامه بدهم . هنوز روي سينه‌ام سنگيني ميكنه و دردش تمام وجودم رو پر ميكنه. شايد از هواي تازه است، بوي بارون رو سينه به سينه ميكنم با هواي اتاقم و بوي عود، صداي بارون رو سينه به سينه با آواز خنياگر غمگيني كه آوازش را از دست داده است و نور كمرنگ آسمون باروني رو با نور رنگين شمعهايم و هزار كاكلي شاد. بعد از مدتي هوس چاي سبز با طعم هلو ميكنم و چند خط شعر ورها شدن در خلا آسمون بي آفتاب.

من تمام ابديت را خواسته بودم و پاسخم خاموشي انتها...

.....

2009-04-12T23:29:00.004+04:30

تمام روز سرش رو توي بغلم ميگيرم و نوازشش ميكنم. تنش ميلرزه و مثل كسي كه توي تبي بسوزه براي خودش هذيون ميگه. يك موقعهايي گريه ميكنه، يك موقعهايي خيره ميمونه به جايي و يكهو هم ميخوابه اما توي خواب انگار تنش ميپره. ميگم پاشو بايد بريم خونه يكي كه دوستش داريم، به دوشش ميكشم تا خونه دوستي. ميشينم و حرف ميزنم و در تمام اين مدت مثل بچه اي كه به حرفهاي بزرگترها گوش ميده، گوش تيز كرده و چشمهايش هوشيار هوشيارند. دوباره ميزنيم بيرون و.... آخرش آونقدر روي دوشم سنگيني ميكنه كه بايد دستم رو به جايي بگيرم تا قدم بردارم. متهم اصلي منم، و قاضي خدا.

بارون ميزنه روي صورتم و اشكهام رو گم ميكنه.

دلي كه بشكنه با هيچ بندي، بند زده نميشه....

2009-04-09T22:30:00.004+04:30

در اين حكايت جهنم‌ها و تنگناها تنها خيال بودنت.... سبز ميكند مرا،نه، رنگين كمان ميكند مرا
تمام تابش اميدي و روزهاي نو...
چشمه تمام الهام‌هايم خشكيده، دليل همه جوشش‌ها پناهم بده....

2009-03-21T00:48:00.002+03:30

براي بار چندم و چندم از گذشته ميخوانم و از حال رد مي‌شود و به آينده ميرسم و دوباره از سر، از آينده‌اي ديگر شروع ميكنم به حال ميرسم و رهايش ميكنم و به گذشته ميروم و در تمام اين گل‌گشت‌ها ميان آغازها و پايان‌ها و پايان‌ها و آغازها به يك نفطه مشترك ميرسم، همينجا، همين نقطه امروز و من، همين من. به امروزي كه مي‌بايد نوروز ميبوده باشد، به روزي نو. به مني كه بايد تازه ميشده، به مني كه اتكايش بر خودش بايد بيشتر و بيشتر ميشده. و آخر تمام اين رفتنها و بازگشت‌ها فقط چيزي انگار از جايي درست وسط سينه‌ام خودش را آويزان ميكند به قلبم و هي كش مي‌آيد سمت پائين. و من مينشينم، اينجا، درست در امروز، و به آسمان نگاه ميدوزيم تا شايد فرشته‌اي نويد راهي رهابخش را بياورد....

در جستجوي شوق از دست رفته

2009-03-16T19:27:00.004+03:30

آرين ميگه نميدونم چرا اين تولدم مثل تولدهاي سالهاي ديگه‌ام نيست، اصلا حس نميكنم تولدمه، تو ميدوني چرا سميرا؟ نگاههاي كنجكاوش رو هميشه دوست داشتم، منو ياد بچگي‌هاي خودم ميندازه و هميشه باعث ميشه به چيزهايي فكر كنم كه سالهاست فراموش كردم. با اينكه ميدونم دقيقا چي ميگه ميپرسم مگه ميشه؟ يعني چي؟ ميگه نميدونم اون حس شوق تولد ديگه توم نيست، سالهاي قبل كلي ذوق ميكردم اما امسال نه. ميگم داري وارد 13 سالگي ميشي و اين سن نوجوانيه، شايد به خاطر اينه. اما يه چيزي... ميمونم چي بگم. ميگم نگذار وقتي بزرگ ميشي اون احساسهاي ذوق كردنت ازت گرفته بشه، هر چي بزرگتر ميشي از اونها دورتر ميشي، حواست بهش باشه.

وقتي 10 ساله بودم همه چيز واقعي تر بود ذوق عروسي رفتن، اومدن بهار، لباس نو پوشيدن سر سفره هفت سين، غذا ريختن براي ماهيهاي عيد، جدا كردن بادوم‌هاي آجيل و بعد پسته‌ها و بعد رها كردن بقيه آجيل، رقصيدن، النگو دست كردن،تيله بازي، گلسر زدن، عينك آفتابي رو به شيوه خانمهاي بزرگ روي موها بالا بردن، لاك زدن، كفش تق تقي پوشيدن، اصرار به مامان براي ماتيك زدن با وجود اينكه ميدونستم نميگذاره، كتاب خواندن، ذوق انتظار تا آخر هفته و خريدن جيره هفتگي سروش كودكان، آلوچه خوردن، يواش خوردن بستني تو بستني خوري‌هاي دسته جمعي تا دل كساني كه بستني شونو زودتر خوردن بسوزونم و غفلت از روشن بودن اين قصه براي همه و آب شدن بستني همه.....

حتي وقتي نگاه ميكنم ميبينم من 20 ساله نسبت به من 25 ساله واقعي‌تر بود براش برف‌هاي زمستان، بارونهاي بهاري، اقاقياهاي درخت‌ها، عاشق شدن‌ها، دلتنگي‌ها، گريه كردن‌ها و ..... و همينطور كه ميگذره همه چيز غير واقعي‌تر ميشه، خالي از شوق ميشه و... نگاه ميكنم ميبينم توي 10 سالگيم تمام رفتارهاي يه دختر 25 ساله رو بهتر از الان بازي ميكردم، واقعي تر، دلچسب‌تر. با اين غريبگي، با اين بي‌رنگي چه ميشه كرد؟ حواست باشه و بپائيش كه هر لحظه چقدر داري غيرواقعي‌تر ميشي؟ چقدر خطاها و كارهاي زيبات داره غيرواقعي ميشه؟ چطور از خودت گفتن رو بد ميبيني يا بلند خنديدن رو يا ... حتي ابرازعشق رو، ميريزي تو كلمه‌هاي عزيزم و دوستت دارم و.. بعد يادت ميره توي اين كلمه‌ها چي ريخته بودي كه از اين مفهوم‌ها و معنيشون دور ميشي. ولي وقتي بچه‌تر بودي نيازي به كلمه نبود، همه چيز ساده بود و واقعي، يه خنده، يه نگاه، قرض دادن عروسك محبوبت به دوستت حتي يه ليس بستني ميتونست مفهوم همه چي باشه، همه كلمه‌هاي پوچ رو دور ميزد و ميرفت سراغ اصل قصه و تو ميفهموندي كه دوستت، مادرت، پدرت يا... چقدر برات مهمند و چقدر دوستشون داري كه مهمترين‌هاي اون روزهات همون يه ليس بستني بود يا محبوبترين عروسكت. اما امروز.... شايد اصلا مهمترين چيزي نداريم كه بخواهيم نثارش كنيم.

عجيب به دنبال شوق از دست رفته‌ام، زنده شدن، با بهار، با درختها....

2009-03-10T21:53:00.002+03:30

و خدا تنها بود....

مونولوگچه

2009-03-10T08:53:00.002+03:30

سوار يك متروي خلوت ميشوي، آقاي راننده ميزند زير آواز... كاشكي بودي و ميديدي زندگيم چه سوت و كوره..... صدايش خوب ميپيچد توي واگن اول. من و زن روبرو به هم نگاه ميكنيم و يك هوا ميزنيم زير خنده. ميگويد بعد از يك روز كار و خستگي خوب ميچسبه، فكر كنم عاشقه، ميگويم چه خوب. دختري از سر واگن با صداي كشدار ميگويد هييسسس. نگاهش ميكنم، ما آدمها گاهي چه بخيليم، نه خودمان دلمان خوش است، نه چشم داريم ببينيم كه كسي دلش خوش باشد.

2009-03-04T22:53:00.002+03:30

اين روزهايم همه شده مرور سفري كه هيچ نرفته‌ام، از ابتداي راه تا نيمه راه را هزار باره رفته‌ام و هيچ تمامش نكرده‌ام كه نخواسته‌ام به پايانش برسم حتي در خيال. گاهي كنار درختي سبز نشسته‌ايم و چاي و تخم مرغ آب‌پز و خياز تازه خورده‌ايم و بعد از لا‌به لاي شاخه‌ها به آفتاب تيغ‌كشيدة يك صبح تابستاني نگاه كرده‌ايم و يادمان رفته دنيا و تمام برنامه‌هاي به اصطلاح براي آينده. گاهي يادمان به آسمان آبي با نقش ابرهاي جوراجور افتاده و كنار جاده ايستاده‌ايم و محو تماشا شده‌ايم و هيچ بي‌صبري نكرده‌ايم براي رسيدن كه رسيده بوديم و يافته، آن مفهوم در پس زمان را. گاهي دسته‌اي گل وحشي در خاكيهاي كنار جاده ديده‌ايم و ايستاده‌ايم و به بهانه بو كشيدن گلها نفسهامان را در لابه‌لاي گل‌ها جا گذاشته‌ايم تا ديگري هم نفسمان شود، به سهو. گاهي همه‌اش آهنگهاي مشتركمان را گوش داده‌ايم و گاهي... همه‌اش صداي تو را كه شعر ميخواني يا قسمتي از كتاب مقدس را. گاهي در شب به آسمان پرستاره خيره شده‌ايم و با هم تصميم گرفته‌ايم كه سياره‌مان كجاست، آن ستاره پرفروغ نزديك ماه يا آن ستاره دور افتاده از تمام ستاره‌هاي ديگر يا آن ستاره دنباله‌دار. گاهي ايستاده‌ايم به بهانه عكس گرفتن از زيبائيها اما هيچ منظره‌اي را بهتر از نگاه‌هايمان و هيچ دوربيني بهتر از چشم‌هايمان نيافته‌ايم، آنوقت به پهناي صورت‌هايمان خنديده‌ايم بدون گفتن اسم سيب يا هلو يا.... و ثبت كرده‌ايم خود را در ناب‌ترين زمان‌هاي هستي نه در ميان عكسهاي يادگاري كه ياد بي‌مفهوم مي‌شود وقتي هر لحظه تمام وجود عشقيم براي هم، كه هر لحظه در هم و براي هم نو ميشويم. گاهي زمان طلوع با بيداري و سر كشيدن مادر خورشيد نيايش كرده‌ايم و خدايي را كه ما را در كنار هم و براي هم آفريد سجده كرده‌ايم، بدون فكر به زباني يا شيوه‌اي خاص كه ما جوهر نيايش زا تشنه بوديم نه نام‌ها را. گاهي به ديدن پيچش باد لابه‌لاي گندمزارها هوس كرده‌ايم برقصيم، با ساز بي‌صداي خورشيد و باد با هم يكي شده‌ايم و رقصيده‌ايم و رقصيده‌ايم تا شب و تا طلوع و تا غروب و.... و هيچ وقت به مقصد نرسيده‌ايم. گاهي هم به مقصد رسيده‌ايم و قديمي‌ترين‌هاي شهر را با هم به تماشا نشسته‌ايم و تو براي من از آدمهاي آن ديار و رسومشان حرف زده‌اي و آتشي كه مي‌فروزند و من با هر كلامت دوست داشتنم را نو كرده‌ام، لجظه به لحظه، آوا به آوا. گاهي هم در كوچه‌هاي شهر با هم بستني ليس زده‌ايم و از ته دل خنديده‌ايم و شايد هم لواشك، چه فرق ميكند؟ مهم اين است كه با هم شاد شويم، بستني و لواشك و.. بهانه است براي خنده‌مان كه مردم شهر فكر نكنند مجنونيم وگاهي... و گاهي.چه قدر با تو سفري نيمه را مرور كرده‌ام و هيچ بازنگشته‌ام و ...... باقي باشد براي سكوت‌هاي ميان دو نگاه.

2009-03-02T18:29:00.003+03:30

رج ميزنم كلمات و دروني‌ترين‌هايم را، رج ميزنم و رج ميزنم و رج ميزنم.... رج ميزنم نامت را و در حرف دوم تكرار ميشوم كه نواي زندگي است و هيچ به پايان نميرسم. من در تك تك هجاها به درازا ميكشم و تا نيمه شب و تا زمان تيغ كشيدن آفتاب ممتد ميشوم و آنجاست كه در خلا بي مكاني و بي‌زماني طلوع طنين ميشوم و آواي رهايي.

مرا از طنين صدايت جدا نكن، بتاب بر من، تا ابد، تا روز آخر.

2009-03-01T13:39:00.007+03:30

دير يافته بودي و سبز

و انگار مي‌شود كه به سن شاه پريهاي قصه‌ها، بوده‌اي
پيش از آنكه دميده شويم در من و تو
پيش از آنكه خدا خلقت آغاز كند

و انگار مي‌شود كه سمت همه طلوعها تو بوده‌اي
كه حضور با توست
بودن و هستن در توست
و آرامش آبي تمام درياها در نگاه توست
و پاكي ماه از نيمه گذشته با توست

يادت باشد آنجا كه صدايت شميم شب‌بوها را همراه ميشود
شب آغاز ميكنم

2009-02-15T17:01:00.002+03:30

وسط اين روزها لحظات آرامشم شده زمان خوردن چايي سبز با طعم هلو يا ياسمن، با يك قاشق عسل و فكر به چيزهاي خوب. مثلا يك طلوع بالاي يك كوه بلند يا شروع يك صبح خوشبو توي بازار گلهاي افسريه. اينكه لابه‌لاي موهام گلهاي رنگي رنگي آويزون كنم و بعد شروع كنم به دويدن ودر حالي كه مواظب ريختن گلها هستم بوي باد رو وقتي از روي گلها رد ميشه و لاي موهام ميپيچه نفس بكشم. يا برم سر مزار فروغ (با توجه به اين مهم كه بنده ساعت 12 نصفه شب سالروز مرگ فروغ يادم افتاد كه اون روز چه روزي بوده!!) و شعر بخوانم و تو آرامش اونجا گم بشم... روز يا شب؟ نه اي دوست غروبي ابدي است.... بعد هم از آنجا تا ميدان تجريش پياده بيام، آخ كه چقدر سرازير شدن تو اون خيابون لذت بخشه (ناگفته نماند كه تنها نبودن تو تمام اينها همه چيز رو لذت بخش‌تر هم ميكنه). خلاصه روزها وسط يك رهايي و نگراني معلقه (كه صد البته جنبه نگراني سنگين‌تره)، اما همين روزهاي سخت آفتاب فرداها رو قشنگتر ميكنه، ميدونم.

2009-02-13T10:55:00.005+03:30

چند بار ميام حالم بد نباشه و خوب باشم و از صبح آهنگهاي خوشحال جديد گوش بدهم تا حالم خوب شه، اما حاصل فقط يه اخم ناجوره و فكرهاي ناجورتر. آخر هم به اين نتيجه ميرسم كه آهنگ فرهاد گوش كنم، تو هم با من نبودي، آنكه مي پنداشتم بايد هوا باشد..... دلم ميخواهد بدوم و باد بزنه لابه‌لاي موهام و فراموش كنم همه چيز و همه كس رو كه آوار ميشوند روي سرم. بگذريم، بگذريم، آفتاب امروز قشنگه بعد اين روزهاي باراني، آفتاب قشنگه!

2009-02-12T00:24:00.004+03:30

من براي تمام شب‌هايي كه بدون تو بي‌قرار بودم و در آغوشت مي‌گريستم مديونم و خوشبخت. مديون به نبودنم در بودنت و خوشبخت به بودنِ هميشه‌ات.

لحظه‌اي بخند و بعد نظاره‌گر باش رنگين كمان را در اين شهر بي‌آفتاب....دلم لك زده براي رنگين‌كمان، لحظه‌اي بخند در اين روزهاي باراني.

در تمام اين روزهاي كشدار و سخت، نگاه تو زنده‌ام نگاه مي‌دارد، به نگاه آخر تمام آدم‌ها به آسمان قسم.

2009-01-23T23:40:00.004+03:30

خيره ميمونم به اون ماهي آبي كوچولو كه روي ديوار اتاقم هميشه در حال رقتنه اما باز همونجا ميمونه. فكر ميكنم كاش جايي بود كه آرامش ميفروخت، چندين تا ميخريدي و توي ظرف شكلاتهاي موردعلاقه ات نگه ميداشتي و هر وقت دلتنگ ميشدي چند تا ميگذاشتي كنار لپت تا آروم آروم آب بشه و پر از آرامش بكنه وجودت رو، شايد حتي وقتي كسي مهمون اتاقت ميشد ميتونستي ازآنها بهش تعارف كني و با هم چند تا رنگ و وارنگش رو بخوريد و كيف كنيد.
اما جايي آرامش نميفروشند، بايد به اتهاماتي كه بهت وارد ميشه فكر كني و هيچ نقطه سياهي در نيت اعمالت پيدا نكني و دلت بگيره از بعضي بي انصافي ها و البته بي فكري هاي خودت. دست خودت رو بگيري تا شايد جاي نوازشي كه نياز داري رو بگيره. بعد يه آهنگ مهربون كه تورو ياد چيزهاي خوب خوبي كه نداري بندازه گوش بدهي و بعد قربون صدقه خودت بري كه بيا بگذريم، مهم نيست، هست؟ و باز جواب بشنوي كه آره مهمه، دلم پر از غصه است. بعد يه سكوت كشدار بين تو و من برقرار بشه و فكر بيشتر رو بگذاريم براي فردا و بعدش هم مثلا هر دو خودمون رو بزنيم به فراموشي و خنديدن كه انگار چيزي نشده ولي شده، اما ميخنديم كه مثلا مهم نيست يا اصلا از اول مهم نبوده اما در واقع زخمي رو بدون مراقبت باز گذاشتي و آروم آروم عفوني اش كردي و ..... گاهي به سرسختي من آفرين ميگم و اينكه تو تمام اين شرايط ، با وجود تمام زخمها باز هم وقتي فردا ميشه ميتونه خودش رو جمع و جور كنه و بخنده و زندگي رو از سر شروع كنه كه انگار چيزي نشده كه در واقع شده....

بگذريم، بگذار براي فردا.....

صداي من-صداي سوتكم

2009-01-20T00:04:00.004+03:30

نگاهش ميكنم و ميگم زن باش اما مردانه بجنگ، نگاهش رو ازم ميدزده و به يه نقطه بي معني روي زمين نگاه ميكنه.... نميگه، اما ميدونم گاهي دلش ميخواهد كسي برايش "میان خورشیدهای همیشه زیبایی تو لنگری است" بخواند و بوي نرگس به او ببخشد و بي صدا به نفسهايش گوش دهد، آخه اون يك زنه كه با مادر خورشيد نسبت داره...

با دوستي صحبت ميكردم، دلم گرفته بود و چند خط شعر ميخواست و رها شدن. از خودم ميگفتم. از تظاهرهاي زياد و خستگي هاي زيادتر از از اين تظاهرها. از اين پشت سوتك رفتن و دميدن خسته ام ها، گاهي ميخواهم از پشت اين سوتكها بيرون بيام ها و با صداي خودم داد بزنم ها. اينجا بود كه درگير سئوال شدم. چرا من نيستم؟ بعدتر ديدم براي من بودن يك جاي كار ايراد داره، اونهم ايرادي بزرگ، همه به صداي سوتك من عادت دارند نه صداي من. صداي سوتكي كه من رو موجودي قوي، تكيه گاه و بي نياز معرفي ميكنه. اما صداي من... بعد فكر كردم چند نفر رو در كل زندگي دارم كه بتوانم خودم باشم و در كنارشون با صداي خودم حرف بزنم نه با صداي سوتكم. و آنها بفهمند و گوش كنند و دوست داشته باشند صداي من را. بعد در كمال ناباوري ديدم تعداد اين آدمها كمه، اونهم به شكل فاجعه باري كم، اينهمه دوست و..... بعد به اين فكر كردم كه دليل اين كم بودن چيه؟! بزرگترين علت عادت بود، عادت آنها به صداي سوتك و در نتيجه ترسيدن و حتي مسخره كردن و توبيخ صداي من. اين توبيخها من رو چنان ساكت نگه ميداره كه گاهي براي اينكه فراموش نكنه حرف زدن رو بايد به زور به حرف وادارش كنم. تنها كسي كه بهش اعتماد داره خودم هستم، تنها كسي كه نميترسه از عرياني در برابرش. گاهي براي امتحان اينكه ببينم كي من رو عريان ديده يه سئوال ساده ميپرسم، من چه رنگيم؟

روزها قبلتر به دوستي ميگفتم نبايد از عرياني ترسيد، اما بعد از اين فكرها ديدم عرياني سخت تر از اونه كه فكر ميشه كرد. بايد عادت شكست، عادت بقيه و مهمتر عادن خودت به صداي سوتكت به جاي صداي خودت.

واقعا چند نفر ميدانند كه من چه رنگيم؟

مونولوگ هاي روزانه 2

2009-01-13T23:25:00.009+03:30

از ترس سرماي ديروز كه كلي لرزيدي باهاش، كلي لباس ميپوشي، ميزني بيرون...آخ كه چقدر نگاه به طلوع آفتاب زمستون قشنگه، پر از اميده، پر از زندگيه.

تا سرويس بياد منتظرم و به رفت و آمدها نگاه ميكنم. به بعضي زندگيها نگاه ميكنم و به خودم ميرسم، دليل جريان خوشبختي تو خيلي از لحظه هام چيه؟ شايد چون از چيزهاي بيشتري لذت ميبرم، همانقدر كه از ديدن تئاتر خوبي لذت ميبرم، از قدم زدن بي هوا از ميدون انقلاب تا تئاتر شهر و ديد زدن كتابهاي جديد و قديمي هم لذت ميبرم. از چيزهاي كمتري بدم مياد و چيزهاي بيشتري رو دوست دارم. سادهتر، خوشبختي خيلي ساده است برام، به خاطر همين هم خوشبختم.

از صبح كلي كار داري... وسط ها مهشيد ميخواهد باهات صحبت كنه. بعد حرفهاش به زور بغضت رو نگه ميداري، كسي كمكت ميكنه كه حرفي رو كه چندان شايد حتي خوشايند خودش نيست اما خوشايند تو هست رو بزني، اين يعني....

قدم زدن مثل هواي نفسه برام، به خصوص وقتي نگرانم يا از چيزي ناراحت. خودم رو ميسپرم به سرپائيني خيابون وليعصر و هواي سرد رو با اشتياق ميكشم توي سينه ام. راه رفتن توي خيابون وليعصر رو خيلي دوست دارم....

بعد از سلانه رفتن تو جمهوري و شلوغي اش، ميدان فردوسي و حواليش غنيمتيه براي رها كردن خودت در فضا. مغازه نگاه ميكني، شكلات ميخري و ميرسي به يه مغازه همه چيز فروشي قديمي. يه روسري تركمني بهانه تو رفتن ميشه. پيرزن موهاي سفيدش رو زير روسريش دسته كرده و لبهاش با همه بي دندونيشون ميخنده. ازش قيمت ميپرسم، گرونه. ميگه بزنم به تخته چقدر زيبايي. ميخندم، خوشحال ميشم، كلمه زيبا طنين خوبي داره تو گوشم، اولين باره كه كسي اين كلمه رو براي من به كار ميبره. معمولا همه ميگويند خوشگل شدي يا قشنگ شدي، اين خوشگل هم از آن كلمه هاست كه با همه قشنگيش خيلي كليشه است، با وجود اين باز هم حس خوب ميده. اما كلمه هاي خاص هميشه احساس بهتري ايجاد ميكنند مثل اسمي كه كسي براي تو بسازه و هميشه با اون صدات كنه.... ازش يه جفت گوشواره صورتي ميخرم و با خودم فكر ميكنم با يه بلوز سرخابي چقدر قشنگ ميشه.

به خونه كه ميرسم با مامان يه فيلم ميبينم، بعدش بدجور دلم صدايي ميخواهد كه با صداي سازي ايراني همراه باشه، عين شيشه هاي رنگي خونه هاي قديمي....لالاي لاي گل انار مونده يادگار....ته دلم كمي حس گرفتگي ميكنم، چند روزي هست اينطورم و هيچ نميدونم بايد براي من چي كار كنم، امروز كاملا به دلخواهش بودم اما باز هم انگار خوشحال نيست، شايد چيزي كمه... فكر كنم تقصير اين پروژه است كه دل بهش نميدم....

براي گرفتن حال بد، سعدي باز ميكنم
يار آن بود كه صبر كند بر جفاي يار........... ترك رضاي خويش كند در رضاي يار

درمان اشكه...اشك

2009-01-09T17:02:00.002+03:30

نگاه، نگاه و سكوت. مثل بوي موي كسي كه در باد بپيچد و بوي بهار بدهد و به نگاهي مهمانت كند. خودت را ميان عطر موهايش گم كني و اصلا يادت برود كه زمان در انتظار توست يا تو متعلق به خاكي يا نامي يا آرزويي هستي. گم شوي و هيچ وقت پيدا نشوي يا.... پيدا شوي براي هميشه و بگذاري همه دنيا در انتظاري گم شوند.

2008-12-31T21:55:00.007+03:30

اعتياد خزنده به سكوت و نگاهي قفل شده به نقطه اي بي مفهوم در دوردستي هرز.

پي نوشت: نقطه ي وضوح نگاه من تويي و فقط تو. ساليان سال است كه تويي.(نادر ابراهيمي) پيش از آنكه باشم يا باشي، براي لحظاتي كه بودي و نبودم ببخش، براي لحظاتي كه بودم و نبودي... اشكهايم را پاك كن(من)

مونولوگ هاي روزانه1

2008-12-30T17:49:00.005+03:30

همه آدمها دوست دارند كه دوست داشته شوند، صبح وقتي آيلر بياد و ببوستت كه دلم تنگ شده بود و بعدش سارا بهت بگه دلم تنگ شده بود برات،... همين كه حس كني هستند كساني كه هنوز دوستت دارند، تمام روزت ميتونه به راحتي قشنگ بشه.

سالومه ميگه كه چايي سبز با طعم ياسمن خيلي خوبه، اگر براي خودم خريدم براي اون هم بخرم...خوشحال ميشوم، بالاخره يك نفر به اندازه من از اين چايي خوشش اومد.

با آيلر از خيلي چيزها ميگم، از حرفهايي كه هيچ وقت نشده براي كسي بگم، حس لمس وجود كسي روي مركز روحت لذت بخشه... اونم خيلي. بعد آيلر ميگه نرو، بد ميشه بروي... اينكه حس كني برخلاف بعضي تصوراتت خيلي هم آدم بدي نيستي. حس ميكنم بودنم با تمام كمي هاش براي كسي خوبه و اين يعني دليلي براي ادامه، براي خوشبخت بودن، براي خنديدن.

تو راه برگشت از عشق اولت بگي، دلت تنگ بشه براي اون همه صداقت و صافي، از احساست بگي و مثل قبل ترها دستهات يخ كنه و ته قلبت چيزي حس كني، حسي.... آبي. دنبال آهنگي بگردي، صداي سياوش قميشي تو گوشت بپيچه.... حرف عشق تو رو من با كي بگم، همه حرفها كه آخه گفتني نيست.....

بعضي كتابها آدم رو ياد آدمهاي خاصي ميندازه. دلايلش مختلفه، مثلا چون اون آدم تو رو با اون كتاب آشنا كرده يا اون كتاب رو بهت هديه داده يا حتي با جمله اي چنان از آن كتاب صحبت كرده يا نوشته كه انگار اسمش رو كنار اسم نويسنده چاپ كرده روي جلد. هميشه براي من سينوهه با مامان عجينه ،جهان در پوست گردو با نفيسه، كوري با خاله وجيه، قرآن با نويد، يك عاشقانه آرام با امين، ژان كريستف با آيلر، صحيفه با مهشيد، سال بلوا با مجتبي، كتابهاي ابراهيم گلستان با آقاي پورحاجي، كتابهاي باسكاليا با غزل، منِ او با وحيد، اسفار كاتبان با شميم، ميعاد با ابراهيم با محمدحسين..... بار ديگر شهري كه دوست ميداشتم با عشق اول.

دلم تنگ شده و دل دل ميكنم كه بايد اين رو پست كنم يا نه! ياسي ميگه خوبي؟ ميگم آره! ميگه با كي قهر كردي؟! ميگم من؟ با هيچ كس. چرا؟!! ميگه اين آهنگها كه گوش ميدهي... جدي جدي اگر قرار باشه فقط چند سال زنده باشم چي كار ميكنم؟

يلدا

2008-12-20T22:28:00.001+03:30

لباس گرم بپوشي، بروي روي كوههاي دارآباد، آتش بسازي، سرخ سرخ. دستهات رو از پشت دستكش با آتش گرم كني، تا صبح بيدار بموني، زير آسمون سياه سياه، تا صبح ستاره ها رو نگاه كني و منتظر طلوع بموني، به اميد آفتاب، تا طلوع. اميد آفتاب گرمت كنه با آتش سرخ. صداي شجريان گوش بدهي... آخر شبي از در درآ.... بخندي از ته دل، به تمام نقطه هاي سياه زندگيت در اين يك سال، همه رو توي مشت هات جمع كني، بعد به دست اولين اشعه هاي آفتاب روز اول زمستان بسپاري كه آفتاب زمستان قشنگترين و دلچسب ترين آفتاب بوده و هست براي من. بگذاري همه سياه ها و تيره ها روشن بشه و آفتاب بتابه به درونيترين و خسته ترين لحظات زندگيت. آفتابي بشه تمام لحظه هاي جاري زندگيت با شروع آفتاب زمستان، با شروع مهر، با تولد مهر. زندگي برقصه، تو برقصي و ....زندگي دوباره شروع بشه.

اثبات

2008-12-15T01:25:00.001+03:30

داشتم فكر ميكردم به راههايي كه آدمها سعي ميكنند خودشان را با آنها اثبات كنند. هر كس به شكلي و فكر ميكنم كه هيچ كس نميتونه منكر اين بشه، انسان نياز به بودن داره، تنها تفاوت در دليل شدن هست و نوع شدن ، فرآيند رسيدن به هر بودني و هدف هر بودني به عبارتي فقط دليل اثبات و نوع اثبات متفاوته. كسي خودش را به خلق خدا اثبات ميكنه و كسي به خدا، يكي با دروغ و ايجاد حس همدردي خودش را اثبات ميكنه، يكي با تلاش يكريز و سختكوشي. ريشه همه رفتارها انگار يكي هست تنها تفاوت در نوع رفتاره. فكر ميكنم به خودم، (ميدوني خيلي وقته كه از بديهاي ديگران استفاده ميكنم براي نگاه بهتر به خودم، از آنجا كه ديگران آينه رفتار ما هستند) من چه ميكنم براي اين اثبات؟!! روراست كه باشيم، من هم خيلي وقتها خواستم كه خودم را اثبات كنم به خلق خدا، وقتهايي كه دوست داشتم اول باشم تا بروم بالاي آمفي تئاتر و جايزه بگيرم، وقتهايي كه خواستم كارم رو درست انجام بدهم كه رئيسم يا استادم تشويقم كنه، وقتهايي كه خوب بودم تا آدم خوبي به نظر بيام. دلم ميگيره به همه اين بي رنگيها، اين به قولي خرده شيشه ها.

علمي را نصيب هر كس كن كه لايقش هست و ...... ياري كن همه چيز براي تو شود. آمين

بوي خاك

2008-12-13T00:27:00.005+03:30

دلم، دل دل ميكند و چند خط شعر ميخواهد از زبان دوستي كه بوي خاك بدهد و آشنايي. آنقدر دلم ميخواهد كه نميتونم حتي كتابي باز كنم و چند خطي شعر بخوانم از زبانِ من. دلتنگ دعا كردنم، شكر كردن و خواستن و ... دلتنگ بوي تو، تو كه بوي خاك ميدهي و نور.هيچ و هيچ و سكوت. با تو خاك بارور ميشود، تنها با نفسي از تو. حضور ببخش مرا، بارورم كن.

قرباني

2008-12-10T01:28:00.006+03:30

انگار درست وسط نقطه ثقل شب نشسته باشم. هر چي فكر ميكنم به آنچه بايد قرباني كنم، چيزي به ذهنم نميرسه. كلافه ميشوم، يعني اينقدر دست كشيده اي از بزرگ شدن؟ يادم مي آيد درست چهار سال پيش چيزي رو خواستم، عين امروز بود، عيد قربان. و الان بعد از چهار سال كه نگاه ميكنم، تمام روند، هرچند سخت، منو به آنچه ميخواستم نزديك و نزديكتر كرد، آنقدر كه به جرات ميتونم بگم كه در اكثر لحظه هام جاريه آرزوي بي بديلم. حالا اين منِ بي آرزو ...... نگاه به دستهام ميكنم. يادم مياد كسي ميگفت (فكر كنم فاطمه بود) هر چقدر نزديكتر باشي، خير از طريق تو بيشتر جاري ميشه. نمونه هاي زيادي ديدم، از آدمهايي كه واصل بوده اند و واسطه وچقدر غبطه خورده ام ..... دعا ميكنم.... دلم سبك ميشه.

به ياد يگانه ترين يار

2008-12-02T19:39:00.005+03:30

نگاهت ميكنم، خيلي وفت است كه نگاهت بر من است، قبل از آنكه من باشم... لبخند ميزني و من آغاز ميشود ... به يادت اي يگانه ترين يار.